Recado A Sofala - Fausto

Almas tão penadas pelas calmarias

Vão guinando adentro pelas serranias

E à boca do rio dos Medos dos Ouros

Vão de olhos varados noutros surgidouros

Por riba dos montes, por vales e matos

Lançados de costas, de bruços de rastos

Em tormentas de ventos caminham quase voando

Esvoaçam insanos, vultos diluvianos

Muitos vão aos bocados outros tresvariados

Em magotes e bandos

Atolados nas vazas, vencidos nos areeiros

Deixam-se assim pregados, cravados nos atoleiros

Onde a praia se demora por desvairados caminhos

Em grandes melancolias

Andam tão tristes sozinhos no desamparo dos dias

Às calmas e frios

E às avé-marias

Rondam vagamundos pelas cafrarias

Em brasas e chamas repousam

Sangrentos

Ossos insepultos pela terra adentro

Perdidos à sede que a febre consome

Levados assim à morte de fome

Se mastigam à mingua arrebatadas peçonhas

Se apodrecidos aos poucos vão devassados os corpos

São bater de dentes tormento

São dores e afrontamentos

É tanta coisa medonha

Que de umas parte p’ra outras, vão espalhados à sorte

Andam na vida magoados, desinquietados na morte

E passam uns pelos outros

E manjam osso e frutas sem falas nem sentimento

Assim como alimárias brutas cravadas no firmamento

Almas tão penadas pelas calmarias

Vão guinando adentro pelas serranias

Às calmas e frios

E às avé-marias

Rondam vagamundos pelas cafrarias

Almas tão penadas pelas calmarias

Vão guinando adentro pelas serranias

Em brasas e chamas repousam

Sangrentos

Ossos insepultos pela terra adentro

Zielen zo bedroefd door de stiltes

Ze gaan slingerend de bergen in

En aan de monding van de River of Fears of Golds

Ga met je ogen naar andere bronnen

Aan de oevers van de bergen, door valleien en bossen

Achterwaarts gelanceerd, gevoelig op paden

In windstormen lopen ze bijna vliegend

Krankzinnig gefladder, diluvian cijfers

Velen gaan kapot, anderen ondeugend

In trossen en koppels

Vast in de trucs, verslagen in de zandbakken

Dus ze blijven genageld achter, vast in het moeras

Waar het strand langs wilde paden blijft hangen

In grote melancholie

Ze lopen zo verdrietig alleen in de hulpeloosheid van de dagen

Kalm en koud

En de Weesgegroetjes

Dwalen rond de caperaria's

Sintels en vlammen rusten

verdomd

Botten onbegraven in de aarde

Verloren aan de dorst die de koorts verteert

Zo tot de dood van de honger gebracht

weggerukte vergiften worden gekauwd

Als ze geleidelijk aan het rotten zijn, zullen de lichamen worden verwoest

Het zijn tandenknarsende kwelling

Het zijn pijntjes en opvliegers

Het is zo eng

Dat ze van sommige delen naar andere willekeurig worden verspreid

Ze lopen door het leven gekwetst, rusteloos in de dood

En elkaar doorgeven

E manjam bone en fruit zonder spraak of gevoel

Evenals rauwe dieren die vastzitten in het uitspansel

Zielen zo bedroefd door de stiltes

Ze gaan slingerend de bergen in

Kalm en koud

En de Weesgegroetjes

Dwalen rond de caperaria's

Zielen zo bedroefd door de stiltes

Ze gaan slingerend de bergen in

Sintels en vlammen rusten

verdomd

Botten onbegraven in de aarde