E Levantou-Se O Arraial - Fausto

E levantou-se o arraial

A vadear veredas

A levantar tantos altares

Com frontais de sedas

De cores tão engalanadas

Muito de se ver

Mais lindas estas penedias

Bravas de morrer

Descem colinas tão suaves

Dizem ladaínhas

Se sobem serras

Rezam muito mais salvé-rainhas

Na dianteira

Uma bandeira benta

Numa lança

Atrás da cruz

Uma folia enorme

E uma dança

Sem tino e sem ordem que a leve

A caminhada segue

Aqueles mesmos

Mais alguns

Que se perdem pouco a pouco

Apupam muito pelos matos

À procura uns dos outros

Se trazem frios nas medulas

Carnes nuas aos rigores

Vestem de folhas as vergonhas

Enfeitadas pelas flores

Como se vão desconhecendo

Magros da fome talhados

Fazem manjares dos sapatos

Lambuzam-se os descalçados

E por milagre dos unguentos

De outros gargarejos

Xaropados e purgados

Pelos lugarejos

Sem tino e sem ordem que a leve

A caminhada segue

E levantou-se o arraial

A vadear veredas

A levantar tantos altares

Com frontais de sedas

De cores tão engalanadas

Muito de se ver

Mais lindas estas penedias

Bravas de morrer

Descem colinas tão suaves

Dizem ladaínhas

Se sobem serras

Rezam muito mais salvé-rainhas

Na dianteira

Uma bandeira benta

Numa lança

Atrás da cruz

Uma folia enorme

E uma dança

Sem tino e sem ordem que a leve

A caminhada segue

Sem tino e sem ordem que a leve

A caminhada segue

En de kamproos

doorwaadbare paden

Om zoveel altaren op te richten

Met zijden fronten

Van kleuren zo uitgedost

Veel te zien

Deze rotsen zijn mooier

dapper om te sterven

Heuvels af zo zacht

ze zeggen litanie

Als bergen klimmen

Bid veel meer wees gegroet koninginnen

aan de voorkant

een gezegende vlag

op een speer

Achter het kruis

een enorm blad

Het is een dans

Geen zin en zonder bevel om haar mee te nemen

De wandeling volgt

diezelfde

Een paar meer

Die gaan beetje bij beetje verloren

Ze gieren veel in de struiken

op zoek naar elkaar

Als ze koude in het ruggenmerg brengen

Naakt vlees tot in de puntjes

Ze dragen de beschamende lakens

Versierd door de bloemen

Hoezo kennen ze elkaar niet?

Gesneden honger mager

Ze maken lekkernijen van de schoenen

De blote voeten zijn besmeurd

En door het wonder van de zalven

Van andere gorgelen

Siropen en gespoeld

door de dorpen

Geen zin en zonder bevel om haar mee te nemen

De wandeling volgt

En de kamproos

doorwaadbare paden

Om zoveel altaren op te richten

Met zijden fronten

Van kleuren zo uitgedost

Veel te zien

Deze rotsen zijn mooier

dapper om te sterven

Heuvels af zo zacht

ze zeggen litanie

Als bergen klimmen

Bid veel meer wees gegroet koninginnen

aan de voorkant

een gezegende vlag

op een speer

Achter het kruis

een enorm blad

Het is een dans

Geen zin en zonder bevel om haar mee te nemen

De wandeling volgt

Geen zin en zonder bevel om haar mee te nemen

De wandeling volgt