A Ilha - Fausto

Olhamos tudo em silêncio na linha da praia

De olhos na noite suspensos do céu que desmaia;

Ai lua nova de Outubro, trazes as chuvas e ventos

A alma a segredar, a boca a murmurar tormentos!

Descem de nuvens de assombro taínhas e bagres

Se as aves embalam os peixes em certos milagres;

Levita-se o corpo da alma, no choro das ladainhas

Na reza dos condenados, nas pragas dos sitiados

Na ilha dos ladrões, quem sai?

E leva este recado ao cais:

São penas, são sinais.

Adeus

Livra-me da fome que me consome, deste frio;

Livra-me do mal desse animal que é este cio;

Livra-me do fado e se puderes abençoado

Leva-me a mim a voar pelo ar!

Como se houvesse um encanto, uma estranha magia

O sol lentamente flutua nas margens do dia

Despe o meu corpo corsário, seca-me a veia maruja

Morde-me o peito aos ais, das brigas, dos punhais

Da ilha dos ladrões, quem sai?

E leva este recado ao cais:

São penas, são sinais.

Adeus

Andamos nus e descalços, amantes, sedentos

Se o véu da noite se deita na curva do tempo

Ai lua nova de Outubro

Os medos são medos das chuvas e ventos

Da alma a segredar, da boca a murmurar

Adeus

We bekijken alles in stilte aan de strandlijn

Ogen op de nacht hangend aan de flauwvallende hemel;

De nieuwe maan van oktober, jij brengt de regen en wind

De ziel fluistert, de mond murmelt kwellingen!

Mullets en meervallen dalen neer uit wolken van verbazing

Als de vogels de vissen in bepaalde wonderen wiegen;

Het lichaam van de ziel zweeft, in het gehuil van de litanieën

In het gebed van de veroordeelden, in de plagen van de belegerden

Wie gaat er uit op het dieveneiland?

En brengt dit bericht naar het dock:

Het zijn veren, het zijn tekens.

Tot ziens

Bevrijd me van de honger die me verteert, van deze kou;

Verlos mij van het kwaad van dit dier dat deze hitte is;

Bevrijd me van de fado en gezegend als je kunt

Laat me door de lucht vliegen!

Alsof er een betovering was, een vreemde magie

De zon drijft langzaam op de randen van de dag

Kleed mijn corsairlichaam uit, droog mijn zeemansader

Mijn borst is gebeten door de ellende, de gevechten, de dolken

Van het dieveneiland, wie gaat er weg?

En brengt dit bericht naar het dock:

Het zijn veren, het zijn tekens.

Tot ziens

We lopen naakt en op blote voeten, geliefden, dorstig

Als de sluier van de nacht op de curve van de tijd ligt

Nieuwe maan van oktober

De angsten zijn angsten voor regen en wind

Van de ziel tot fluisteren, van de mond tot gemurmel

Tot ziens