Reviravoltas - Fafnir

Eu quero aprender, eu quero sonhar

Eu quero viver e puder acreditar

Eu vivo assim, com facadas nas minhas costas

E sempre que eu vejo, o mundo dá reviravoltas, (1x)

Viram-me abandonado, como eu estava depressivo

Poucos entendiam, o porquê de ser negativo

Tomei esta dor, mas a fúria ainda sinto

Minto ao dizer, que o demónio está extinto

Cada dia que passa, ele fica mais faminto

Vivia no ciclo, da memória que eu pinto

Preto e branco, eram as cores que condizia

No labirinto da dor, a saída desconhecia

Pela raiva, perdi a mulher que eu amava

Tinha um segredo, mas a ninguém eu contava

Matava a realidade, no meu pensamento

E se eu pensasse nela, aumentava o sentimento

Pedia conselhos mas Deus nunca me escutou

Optei por escrever, e nas rimas Ele afirmou

Desabafei na escrita, o que a vida me ensinou

E se virei poeta, é porque o destino implicou

Eu quero aprender, eu quero sonhar

Eu quero viver e puder acreditar

Eu vivo assim, com facadas nas minhas costas

E sempre que eu vejo, o mundo dá reviravoltas, (2x)

Controlei o instinto, notei a maturidade

Nova personalidade, mantendo a fidelidade

Instabilidade, tornou-se estabilidade

Mas a nossa separação, apenas deixou saudade

Tenho no coração, momentos nunca esquecidos

E se eu arranjei forças, foi graças aos meus amigos

Pelo caminho, fui encontrando inimigos

Matando os mais fracos, com os falsos sorrisos

Não me julgues só por, eu ser mais um pecador

Todo dia é Carnaval, e eu sou um mero factor

Não leves a mal, apenas tento a minha sorte

E caso eu cair, levanto-me ainda mais forte

Sou quem eu sou, não mudo por ninguém

Dou graças ao que eu tenho, mesmo ficando sem

Bens materiais, a mim pouco me importa

Para ter paz, é preciso abrir uma nova porta

Eu quero aprender, eu quero sonhar

Eu quero viver e puder acreditar

Eu vivo assim, com facadas nas minhas costas

E sempre que eu vejo, o mundo dá reviravoltas, (2x)

Ik wil leren, ik wil dromen

Ik wil leven en kunnen geloven

Ik leef zo, met steekwonden in mijn rug

En telkens als ik het zie, staat de wereld op zijn kop, (1x)

Ze zagen me in de steek gelaten, omdat ik depressief was

Weinigen begrepen waarom ze negatief moesten zijn

Ik nam deze pijn, maar de woede voel ik nog steeds

Ik lieg als ik zeg dat de duivel uitgestorven is

Elke dag die voorbijgaat, wordt hij hongeriger

Ik leefde in de kringloop, vanuit de herinnering die ik schilder

Zwart en wit waren de kleuren die bij elkaar pasten

In het labyrint van pijn was de uitgang onbekend

Door woede verloor ik de vrouw van wie ik hield

Ik had een geheim, maar ik vertelde het aan niemand

Het doodde de realiteit, in mijn denken

En als ik aan haar dacht, nam het gevoel toe

Ik vroeg om advies, maar God luisterde nooit naar me

Ik koos ervoor om te schrijven, en in de rijmpjes zei hij

Ik luchtte schriftelijk op wat het leven mij heeft geleerd

En als ik een dichter ben geworden, is dat omdat het lot me dat influisterde

Ik wil leren, ik wil dromen

Ik wil leven en kunnen geloven

Ik leef zo, met steekwonden in mijn rug

En telkens als ik het zie, draait de wereld rond, (2x)

Ik controleerde het instinct, ik merkte de volwassenheid op

Nieuwe persoonlijkheid, behoud van loyaliteit

Instabiliteit werd stabiliteit

Maar onze scheiding liet alleen nostalgie achter

Ik heb in mijn hart momenten nooit vergeten

En als ik de kracht kreeg, was dat dankzij mijn vrienden

Onderweg kwam ik vijanden tegen.

De zwaksten vermoorden met valse glimlachen

Beoordeel me niet alleen omdat ik gewoon een andere zondaar ben

Elke dag is het carnaval en ik ben slechts een factor

Vat dit niet verkeerd op, ik beproef gewoon mijn geluk

En als ik val, sta ik nog sterker op

Ik ben wie ik ben, ik verander voor niemand

Ik ben dankbaar voor wat ik heb, ook zonder

Materiële goederen, het kan me niet schelen

Om vrede te hebben, moet je een nieuwe deur openen

Ik wil leren, ik wil dromen

Ik wil leven en kunnen geloven

Ik leef zo, met steekwonden in mijn rug

En telkens als ik het zie, draait de wereld rond, (2x)