Metropolis - Faded Paper Figures

Loud, subaltern city streets,

bellies wild with discontent;

tall, glass buildings, where we meet

watching classes in descent.

Whoever made these robot angels,

made these urban trash crustaceans;

they occupy the same streets,

and we fill the day with locusts and magazines.

Just south of here, utopia

for sixty bones, euphoria

they’re keeping cartoon main streets lit.

And all these puppet cultures learn

every first world has a third;

only love escapes this glass metropolis.

Now information without flesh

means your body’s just a drive,

loading up with life and death:

the after-human has arrived.

Melancholy and relief

for the things we never know,

a constellation of defeat

in this sidewalk shadow show

Whoever made these robot angels,

made these urban trash crustaceans;

they occupy the same streets,

and we fill the day with locusts and magazines.

Just south of here, utopia

for sixty bones, euphoria

they’re keeping cartoon main streets lit

And all these puppet cultures learn

every first world has a third;

only love escapes this glass metropolis.

Let your eyes go

To Llano

Out the window

To the last maypole

Luide, ondergeschikte stadsstraten,

buiken wild van ontevredenheid;

hoge, glazen gebouwen, waar we elkaar ontmoeten

lessen bekijken in de afdaling.

Wie deze robotengelen heeft gemaakt,

maakte deze stedelijke afvalschaaldieren;

ze bezetten dezelfde straten,

en we vullen de dag met sprinkhanen en tijdschriften.

Net ten zuiden van hier, utopie

voor zestig botten, euforie

ze houden de hoofdstraten van cartoons verlicht.

En al deze poppenculturen leren

elke eerste wereld heeft een derde;

alleen liefde ontsnapt aan deze glazen metropool.

Nu informatie zonder vlees

betekent dat je lichaam slechts een drive is,

vol met leven en dood:

de namens is gearriveerd.

Melancholie en opluchting

voor de dingen die we nooit weten,

een constellatie van nederlaag

in deze schaduwshow op de stoep

Wie deze robotengelen heeft gemaakt,

maakte deze stedelijke afvalschaaldieren;

ze bezetten dezelfde straten,

en we vullen de dag met sprinkhanen en tijdschriften.

Net ten zuiden van hier, utopie

voor zestig botten, euforie

ze houden de hoofdstraten van cartoons verlicht

En al deze poppenculturen leren

elke eerste wereld heeft een derde;

alleen liefde ontsnapt aan deze glazen metropool.

Laat je ogen gaan

Naar Llano

Uit het raam

Naar de laatste meiboom