Coloana Infinitului - F Charm

Ochii mei reci ca de gheață

Anii îmi vorbesc pe față

Noapte naște urletul

Ce-mi alină sufletul

Intru în detalii, o fac doar ca să-i calc pe nervi

Mi-au zis că-mi trebuie o schimbare, dar eu sunt complet

Îmi fac talentu', am potrivit ultimele bucăți

Din suflet pentru sufletul tău înghețat de tot

Nu înțeleg de ce le tot place să bage râcă

Dar tata n-a crescut un laș cu coloana strâmbă

Oare câtă durere poate o inima să strângă?

Tot ce știu e că dacă tragi tare n-o să se rupă

A ieșit soarele în cartier, e primăvară

Dar dintre ăștia toți ai mei nu e nimeni pe afară

Inima începe să îmi sară când o văd pe una

Cu care rupeam patu', acum e cu fii-sa de mână

Îmi zice «bună», eu mă înroșesc ca un copil

Eu îi răspund tot «bună», ea mă suge din priviri

Poate sunt misogin, poate sunt nesimțit

Dar pur și simplu o știu și nu judec, doar zic

Că toate s-au schimbat, timpu' ăsta e nenorocit

De asta tot scriu, că din oase nu rămâne nimic

Eu pentru ce tot trag?

Eu pentru cine strig?

De ce mă țin de steag când aș putea să mă desprind

Aș vrea să mut în cartier coloana lui Brâncuși

Când ridic privirea spre cer să-mi amintesc ce sunt

Un demon fără aripi, sau un înger căzut

Care abia așteaptă să zboare iar spre văzduh

Ochii mei reci ca de gheață

Anii îmi vorbesc pe față

Noapte naște urletul

Ce-mi alină sufletul

O singură șansă;

am tras după mine și norii

Mi-am făcut loc

E vremea schimbării

Apa devine foc acum

Nu stau să mă joc

Trag tare cât pot, nu mă schimbă nici banii

Doar anii ce trec mai pot să mă miște

Când mă uit la tot ce-am lăsat în spate

Îmi dau seama că am avut de toate;

liniște

Am ales o nișă și m-am ținut tare cu dinții

Fără compromisuri

1000 de visuri, multe filme care s-au terminat prost

Am fost mereu la înălțime

Strâmbă din nas când mă privesc de jos

Eu pot să bag la fel ca tine

Ia zi, tu poți să bagi ca mine, boss?

Nu-mi pasă deloc de ei, Doamne, fă-mă o fiară ca leii

Mirosul de flori de tei îmi amintește că aici trăiau zeii

O mână de chei, o mână de pixuri

Mă întreb, ce-ai vrea să fac de fapt?

Sunt la fel ca tine, îmi doresc infinitul

Dar nu știu cum aș putea să-l am

Toate m-apasă sunt prea setat, sunt obsedat

Nu pot să mă opresc

Nu-mi trebuie prea multe pe masă

Doar o bucată de pâine și o cană cu vin

Înainte de toate o coală albă și ceva cu care să scriu

Dă-mi inspirația Ta divină care mă scoate mereu din pustiu

Ochii mei reci ca de gheață

Anii îmi vorbesc pe față

Noapte naște urletul

Ce-mi alină sufletul

Mijn ijskoude ogen

De jaren spreken in mijn gezicht

De nacht baart het gehuil

Wat kalmeert mijn ziel

Ik ga in op details, ik doe het gewoon om op hun zenuwen te werken

Ze vertelden me dat ik verandering nodig had, maar ik ben compleet

Ik krijg talent', paste ik de laatste stukjes

Vanuit het hart voor je door alles bevroren ziel

Ik begrijp niet waarom ze het nog steeds graag verpesten

Maar vader voedde geen lafaard met kromme rug op

Hoeveel pijn kan een hart hebben?

Ik weet alleen dat als je hard trekt, het niet zal breken

De zon kwam door in de buurt, het is lente

Maar van deze allemaal van mij is er niemand buiten

Mijn hart begint een slag over te slaan als ik er een zie

Met wie ik het bed brak, is het nu met zijn zonen aan de hand

Hij zegt "hallo", ik bloos als een kind

Ik antwoord haar altijd "hallo", ze kijkt me aan

Misschien ben ik vrouwonvriendelijk, misschien ben ik ongevoelig

Maar ik weet het gewoon en ik oordeel niet, ik zeg alleen maar

Dat alles is veranderd, deze keer is ellendig

Daarom blijf ik schrijven, want van de botten blijft niets over

Waar schiet ik voor?

Voor wie schreeuw ik?

Waarom houd ik me vast aan de vlag als ik me zou kunnen losmaken?

Ik zou de zuil van Brâncusi naar de buurt willen verplaatsen

Als ik naar de lucht kijk om me te herinneren wat ik ben

Een demon zonder vleugels, of een gevallen engel

Die niet kan wachten om weer de lucht in te vliegen

Mijn ijskoude ogen

De jaren spreken in mijn gezicht

De nacht baart het gehuil

Wat kalmeert mijn ziel

Een kans;

Ik trok de wolken achter me aan

Ik heb ruimte gemaakt

Het is tijd voor verandering

Water wordt nu vuur

Ik ben niet aan het spelen

Ik schiet zo hard als ik kan, geld verandert me niet

Alleen de voorbijgaande jaren kunnen me ontroeren

Als ik kijk naar alles wat ik heb achtergelaten

Ik besef dat ik alles had;

Rustig

Ik koos een niche en bleef daarbij

Zonder enig compromis

1000 dromen, veel films die slecht afliepen

Ik ben er altijd aan toe geweest

Ze trekken hun neus op als ze op me neerkijken

Ik kan hetzelfde doen als jij

Kom op, kun je neuken zoals ik, baas?

Ik geef helemaal niet om ze, Heer, maak van mij een beest als leeuwen

De geur van lindebloemen herinnert me eraan dat de goden hier woonden

Een handvol sleutels, een handvol pennen

Ik vraag me af, wat zou je echt willen dat ik doe?

Ik ben net als jij, ik wil oneindigheid

Maar ik weet niet hoe ik het zou kunnen hebben

Alles drukt me, ik ben te ingesteld, ik ben geobsedeerd

Ik kan niet stoppen

Ik heb niet veel nodig op tafel

Gewoon een stuk brood en een beker wijn

Allereerst een wit papier en iets om mee te schrijven

Geef me je goddelijke inspiratie die me altijd uit de wildernis haalt

Mijn ijskoude ogen

De jaren spreken in mijn gezicht

De nacht baart het gehuil

Wat kalmeert mijn ziel