Metamorph -

As faces age with time and desperation

Voices crystalize

Into the chemistry of a memory that comforts me

In the waning hours as I descend

Everyday… slipping away

Spinning the silk of my own cocoon on a distant moon

Severing ties with painful goodbyes

It’s no surprise that I would choose solitude

So I guess, at best, I’m blessed with a blindness

That keeps me synchronized

With the chemistry of the memories that come to me

Sealed inside my satellite

My words rise like a fever in the thinning air

And collect themselves in darker corners

Saying nothing… and getting me nowhere

Naarmate ze ouder worden met de tijd en wanhoop

Stemmen kristalliseren

In de chemie van een herinnering die me troost

In de afnemende uren als ik afdaal

Elke dag… wegglippen

De zijde van mijn eigen cocon spinnen op een verre maan

Banden verbreken met pijnlijk afscheid

Het is geen verrassing dat ik voor eenzaamheid zou kiezen

Dus ik denk dat ik op zijn best gezegend ben met blindheid

Dat houdt me gesynchroniseerd

Met de chemie van de herinneringen die bij me opkomen

Verzegeld in mijn satelliet

Mijn woorden stijgen als een koorts in de dunner wordende lucht

En verzamelen zich in donkere hoeken

Niets zeggen... en me nergens brengen