Tragicomedia - Estopa

Yo que vivo en la luna quiero darte mi granito de arena

Tu vives en una laguna, de la noche prisionera

De risas inoportunas, llantos que valen la pena

Cárceles de amargura, palabras que son cadenas

¿Por qué no cumples tu condena de noches en vela?

Que soy yo tu trena

Si tú eres mi novela, yo soy tu tragicomedia

Me subes como la espuma, yo bajo por tus caderas

Si me subes a la luna, tendrás una luna llena

Y tus ojos me miraron y la luna se cayó del cielo (que sí, que enserio)

Y tus palabras me hablaron, aunque últimamente no te entiendo

Pero me pongo tan malo, cada vez que me roza tu pelo

Casi como un bicho raro, una especie nueva de insecto

¡Que no, que no, que no!

Por eso piensa, que soy un sueño, sueña que pienso

Mándame un beso, llámame un día de éstos

Estoy en el metro sin cobertura

Y en la parada de tu cintura

Y alégrame esta triste figura

Cuéntame un cuento, dame locura

Porque si no luego me lo invento

Pero me pongo tan malo, cada vez que me roza tu pelo

Casi como un bicho raro, una especie nueva de insecto

Que no, que no, que no!

Y si tengo que morirme, que me muera en primavera

Pa' poder echar raíces, y vivir siempre a tu vera

Y si tienes que marcharte, llévame en una maleta

Yo prometo no pesarte, tu procura no perderla

Y tus ojos me miraron y la luna se cayó del cielo

Y tus palabras me hablaron, aunque últimamente no te entiendo

Pero me pongo tan malo, cada vez que me roza tu pelo

Casi como un bicho raro, una especie nueva de insecto

¡Que no, que no, que no!

Por eso piensa, que soy un sueño, sueña que pienso

Mándame un beso, llámame un día de éstos

Estoy en el metro sin cobertura

Y en la parada de tu cintura

Y alégrame esta triste figura

Cuéntame un cuento, dame locura

Porque si no luego me lo invento

Ik die op de maan leef, wil je mijn zandkorrel geven

Je leeft in een lagune, van de gevangen nacht

Van vroegtijdige lach, tranen die het waard zijn

Gevangenissen van bitterheid, woorden die ketenen zijn

Waarom dien je je straf van slapeloze nachten niet uit?

Wat ben ik jouw trena

Als jij mijn roman bent, ben ik jouw tragikomedie

Jij gaat omhoog als schuim, ik ga door jouw heupen

Als je mij op de maan zet, heb je een volle maan

En je ogen keken me aan en de maan viel uit de lucht (ja, echt waar)

En je woorden spraken tot mij, hoewel ik je de laatste tijd niet begrijp

Maar ik word zo gemeen, elke keer dat je haar tegen me aan borstelt

Bijna als een freak, een nieuwe insectensoort

Nee nee nee!

Daarom denkt hij dat ik een droom ben, hij droomt dat ik denk

Blaas me een kus, bel me een dezer dagen

Ik zit in de metro zonder dekking

En bij de stop van je middel

En vrolijk dit droevige figuur op

Vertel me een verhaal, geef me waanzin

Want zo niet, dan verzin ik het wel

Maar ik word zo gemeen, elke keer dat je haar tegen me aan borstelt

Bijna als een freak, een nieuwe insectensoort

Nee nee nee!

En als ik moet sterven, laat me dan sterven in de lente

Om wortel te kunnen schieten en altijd aan je zijde te leven

En als je weg moet, neem me dan mee in een koffer

Ik beloof je niet te belasten, je probeert haar niet te verliezen

En je ogen keken me aan en de maan viel uit de lucht

En je woorden spraken tot mij, hoewel ik je de laatste tijd niet begrijp

Maar ik word zo gemeen, elke keer dat je haar tegen me aan borstelt

Bijna als een freak, een nieuwe insectensoort

Nee nee nee!

Daarom denkt hij dat ik een droom ben, hij droomt dat ik denk

Blaas me een kus, bel me een dezer dagen

Ik zit in de metro zonder dekking

En bij de stop van je middel

En vrolijk dit droevige figuur op

Vertel me een verhaal, geef me waanzin

Want zo niet, dan verzin ik het wel