Tan Solo - Estopa

Me siento tan vivo

Pero tan enterrado

Ahora estoy huyendo sobre suelo mojado, mojado…

Se parece a ti

Y que no me digan

Que vuelvo a estar borracho

Sólo estoy dormido sobre el colchón más guarro

Tirado en la calle

Cerca de tu barrio

Y ahora se pone a llover

Vuelvo a mi cama de siempre

Pero sigo estando

Tan solo, tan solo, tan solo, tan solo

¿Dónde me voy a coger?

Ahora vuelvo a reaccionar

Se me cae el reloj encima

Y no puedo aguantar más esta historia de miedo

¡Apaga la tele ya!

He perdido el rumbo

La noción del tiempo

Un callejón oscuro dibuja un entierro

¡Se ha muerto la luna!

¿Qué se calle el viento?

Una luz a lo lejos alumbra una figura

Que parecía la gloria pero…

Sólo era el camión de la basura

Haciendo su ruta

Todo sigue igual que ayer

Las mismas caras de siempre

El mismo llanto que me hizo llorar tanto tiempo

El mismo tiempo que perder

Parece una eternidad

Nunca acabo esta botella

Porque sigue estando

El fondo cada vez más lejos

Siempre vuelvo a vomitar

Y mi casa vuelve a arder

Con todos mis trastos dentro

Todos mis recuerdos

Todas mis ilusiones

¡Toda mi vida!

Vacía de sensaciones

Y aquí se está cayendo el cielo

No tengo a dónde ir

Me duermo en cada esquina, están hechas para mí

Ahora no te reconozco no me acuerdo, no sé

Lo siento no puedo recordarlo todo

ik voel me zo levendig

maar zo begraven

Nu ren ik op natte, natte grond...

Het lijkt op jou

En vertel me niet

Ik ben weer dronken

Ik slaap gewoon op de smerigste matras

Op straat liggen

in de buurt van uw buurt

En nu begint het te regenen

Ik ga terug naar mijn gebruikelijke bed

Maar ik ben nog steeds

Zo alleen, zo alleen, zo alleen, zo alleen

Waar ga ik neuken?

Nu reageer ik weer

Het horloge valt op mij

En ik kan dit enge verhaal niet meer aan

Zet de tv nu uit!

ik ben verdwaald

Het begrip tijd

Een donker steegje trekt een begrafenis

De maan is dood!

Wat houdt de wind stil?

Een licht in de verte verlicht een figuur

Het leek glorie, maar...

Het was gewoon de vuilniswagen

Je route maken

Alles is hetzelfde als gisteren

Dezelfde oude gezichten

Dezelfde kreet die me zo lang deed huilen

Dezelfde tijd die je verspilt

lijkt een eeuwigheid

Ik drink deze fles nooit op

omdat het nog steeds is

De bodem steeds verder

Ik geef altijd weer over

En mijn huis brandt weer

Met al mijn rommel erin

al mijn herinneringen

al mijn illusies

Heel mijn leven!

Leeg van sensaties

En hier valt de lucht

ik kan nergens heen

Ik val in elke hoek in slaap, ze zijn voor mij gemaakt

Nu herken ik je niet Ik weet het niet meer, ik weet het niet

Het spijt me dat ik het me niet allemaal kan herinneren