Mañanitas 2.0 - Estopa

Esa nochecita que se escapa sola

Desde que toca la aurora llega a su fin

No me explico que no tenga sueño

Yo no tengo ganas de dormir

Y me fijo en cualquier tontería

Ojito al cruzar esa vía delante de mí

Que aún me queda energía todavía

Y la sonrisa puesta al revés.

Sé que me dejé llevar por el alcohol

Fuí dando tumbos sin rumbo

Como una cometa que nadie sujeta

Y que si el viento no la mueve queda…

Quieta como tu esperando el autobús

Bajo un temprano sol, la primerita luz

Tu cara iluminó, yo no supe que hacer

Me fuí corriendo al fondo

Del oscuro callejón donde me escondo

Esas mañanitas que llega a deshora

Y el sol que desenamora detrás de mí

Que recalienta las poquitas neuronas

Que me quedan no quieren morir

Y me fijo en todo y me quedo

Y no puedo con todo lo que quiero

Ver no me quedan luces encendidas

Y el corazón a doscientos

Luego me quedé dormido en un vagón

Y no desperté hasta la última estación

Y no era de día todavía

Y aún me quedaba imaginación

Me dejé llevar por el alcohol

Fui dando tumbos sin rumbo

Como una cometa que nadie sujeta

Que si el viento no la mueve se cae

Emitiendo…

Esas mañanitas tan desoladoras

Mi ritmo a cinco por hora

Para seguir mi camino por el puente del destino

Que me lleva a la cama a dormir

¿Qué me pasa, que no quiero ir a casa?

Esta guasa con mi cabeza arrasa

Que pa' la edad que tenemos no estamos tan mal

Y hace tiempo que no me siento nadie especial

Luego me quemé con un rayo de sol

No pude detener la aguja de mi reloj

Que las horas pasan muy deprisa

Y yo por dentro voy muy lento

Me dejé llevar por el alcohol

Fui dando tumbos sin rumbo

Como una cometa que nadie sujeta

Y que si el viento no la mueve queda…

Quieta como tu esperando el autobús

Bajo un temprano sol la primerita luz

Tu cara iluminó yo no supe que hacer

Me fuí corriendo al fondo

Del oscuro callejón donde me escondo

Y hace tiempo que no me siento nadie especial…

Me dejé llevar por el alcohol

Fuí dando tumbos sin rumbo

Como una cometa que nadie sujeta

Y que si el viento no la mueve se cae…

Se cae…

Se cae…

Se cae…

Die kleine nacht die alleen wegrent

Vanaf het moment dat de dageraad aanraakt, komt er een einde aan

Ik kan niet uitleggen waarom ik niet slaperig ben

Ik heb geen zin om te slapen

En ik merk geen onzin op

Wees voorzichtig als je die weg voor me oversteekt

Dat ik nog energie heb

En de glimlach keerde zich om.

Ik weet dat ik me heb laten meeslepen door alcohol

Ik strompelde doelloos

Als een vlieger die niemand vasthoudt

En als de wind het niet beweegt, blijft het...

Nog steeds alsof je op de bus wacht

Onder een vroege zon, het eerste licht

Je gezicht lichtte op, ik wist niet wat ik moest doen

Ik rende naar de bodem

Van het donkere steegje waar ik me verstop

Die ochtenden die op het verkeerde moment aankomen

En de zon die verliefd wordt achter me

Dat verwarmt de paar neuronen weer

Dat ik nog heb, wil niet sterven

En ik merk alles en ik blijf

En ik kan niet met alles wat ik wil

Zie ik heb geen lichten meer aan

En het hart tot tweehonderd

Toen viel ik in slaap in een wagen

En ik werd pas wakker bij het laatste station

En het was nog geen dag

En ik had nog fantasie

Ik werd meegesleept door alcohol

Ik strompelde doelloos

Als een vlieger die niemand vasthoudt

Dat als de wind het niet beweegt, het valt

uitzenden…

Die ochtenden zo troosteloos

Mijn tempo op vijf per uur

Om mijn weg te vinden over de brug van het lot

dat brengt me naar bed om te slapen

Wat is er met me aan de hand, ik wil niet naar huis?

Deze grap met mijn hoofd verwoestt

Dat we voor onze leeftijd zo slecht nog niet zijn

En ik heb me lange tijd niet als iemand speciaal gevoeld

Toen werd ik verbrand door een zonnestraal

Ik kon mijn wijzer niet stoppen

Dat de uren heel snel voorbij gaan

En van binnen ga ik heel langzaam

Ik werd meegesleept door alcohol

Ik strompelde doelloos

Als een vlieger die niemand vasthoudt

En als de wind het niet beweegt, blijft het...

Nog steeds alsof je op de bus wacht

Onder een vroege zon het eerste licht

Je gezicht lichtte op Ik wist niet wat ik moest doen

Ik rende naar de bodem

Van het donkere steegje waar ik me verstop

En ik heb me lange tijd niet als iemand speciaal gevoeld...

Ik werd meegesleept door alcohol

Ik strompelde doelloos

Als een vlieger die niemand vasthoudt

En als de wind het niet beweegt, valt het...

Het valt…

Het valt…

Het valt…