Era - Estopa

Era como el sol a la mañana, luna blanca en soledad

Prohibida entre las manzanas

Sabe que esta dentro de mis sueños mi pecado original

Que me condena y me salva

Era la lluvia en madrugada cálida como un fogón

Era fiera como una pantera y suave como el algodón

Era siempre primavera…

Se marchó

Se fue por donde había venido y no volvió

Y me ha dejado con dos tazas de café

Y un papel que dice adiós y una foto de carné

Y el alma llena de pena

Siempre me despierto por las noches no puedo dormir

Se me queda el alma en vela

Y sueño despierto con recuerdos que quieren salir

Tengo la memoria llena

Fue una noche negra y prisionera de una cárcel de cristal

Y yo sigo preguntando pero nadie sabe donde está

Nadie tiene la respuesta

Era la lluvia en madrugada cálida como un fogón

Era fiera como una pantera y suave como el algodón

Era siempre primavera…

Se marchó

Se fue por donde había venido y no volvió

Y me ha dejado con dos tazas de café

Y un papel que dice adiós y una foto de carné

Y el alma llena de pena

Het was als de zon in de ochtend, witte maan in eenzaamheid

Verboden tussen de appels

Je weet dat mijn erfzonde in mijn dromen zit

die mij veroordeelt en redt

Het was de regen bij zonsopgang, zo warm als een kachel

Ze was woest als een panter en zacht als katoen

Het was altijd lente...

Hij ging weg

Hij ging weg zoals hij gekomen was en keerde niet terug

En het heeft me achtergelaten met twee kopjes koffie

En een stuk papier dat afscheid neemt en een pasfoto

En de ziel vol verdriet

Ik word 's nachts altijd wakker, ik kan niet slapen

Mijn ziel blijft wakker

En ik dagdroom met herinneringen die eruit willen

Ik heb een vol geheugen

Het was een zwarte nacht en een gevangene van een glazen gevangenis

En ik blijf vragen maar niemand weet waar het is

niemand heeft het antwoord

Het was de regen bij zonsopgang, zo warm als een kachel

Ze was woest als een panter en zacht als katoen

Het was altijd lente...

Hij ging weg

Hij ging weg zoals hij gekomen was en keerde niet terug

En het heeft me achtergelaten met twee kopjes koffie

En een stuk papier dat afscheid neemt en een pasfoto

En de ziel vol verdriet