Empanados - Estopa

Nos quedamos un poquito empanados

Sacamos nuestras caras al viento

Pa despeinarnos como sabemos

Gritamos hasta desgañitarnos

Para que nos oigan lo más lejos

Que sepan que no estamos llorando

Sólo chillamos

Nos quedamos algo desorientados

Cuando fumamos y nos dormimos

Siempre soñamos que estamos vivos

Para contarlo sin despertarnos

Siempre pendientes de un hilo fino

A la mínima duda caemos y despertamos

Arriba, de nuestras cabezas vuelan

Unas moscas golondrinas

Pero sólo una se cuela por alguna grieta

Encima nos alumbran las estrellas

Nos quedamos sin saliva

Seguro que son secuelas de la primavera

Ya no puedo sentir dolor

Ahora me invento antídoto contra el mal humor

Preparo un formulas que ni yo puedo entender

Para seguir soñando hasta el amanecer

Me pierdo entre la niebla de esta habitación

Para forzar un poco la imaginación

Que siempre vuela

Nos subimos al punto más alto

Giramos 360 grados

Si no encontramos lo que buscamos

Nos conformamos con seguir buscando

Pero si está nos precipitamos

Por que sabemos lo que queremos

Y lo que odiamos

Arriba, de nuestras cabezas vuelan

Unas moscas golondrinas

Pero sólo una se cuela por alguna grieta

Pero encima nos alumbran las estrellas

Nos quedamos sin saliva

Seguro que son secuelas de la primavera

Ya no puedo sentir dolor

Ahora me invento antídoto contra el mal humor

Preparo un formulas que ni yo puedo entender

Para seguir soñando hasta el amanecer

Me pierdo entre la niebla de esta habitación

Para forzar un poco la imaginación

Que siempre vuela

Ya no puedo sentir dolor

Ahora me invento antídoto contra el mal humor

Preparo un formulas que ni yo puedo entender

Para seguir soñando hasta el amanecer

Me pierdo entre la niebla de esta habitación

Para forzar un poco la imaginación…

We waren een beetje gepaneerd

We houden onze gezichten in de wind

Om ons haar in de war te brengen zoals we weten

We schreeuwen tot we schreeuwen

Zodat ze ons zo ver weg kunnen horen

Laat ze weten dat we niet huilen

we schreeuwen gewoon

We waren een beetje gedesoriënteerd

Als we roken en in slaap vallen

We dromen altijd dat we leven

Om het te vertellen zonder wakker te worden

Altijd aan een fijne draad hangen

Bij de minste twijfel vallen we en worden we wakker

Boven, uit onze hoofden vliegen ze

Sommige zwaluwen vliegen

Maar slechts één vervolg glipt door een scheur

Boven ons lichten de sterren op

We hadden geen speeksel meer

Ze zijn toch zeker de nasleep van de lente

Ik kan geen pijn meer voelen

Nu vind ik een tegengif uit tegen een slecht humeur

Ik bereid formules voor die zelfs ik niet kan begrijpen

Om te blijven dromen tot het ochtendgloren

Ik verdwaal in de mist van deze kamer

Om de verbeelding een beetje op te rekken

dat vliegt altijd

We klimmen naar het hoogste punt

Wij draaien 360 graden

Als we niet vinden wat we zoeken

We zijn tevreden om te blijven zoeken

Maar als het zo is, haasten we ons

omdat we weten wat we willen

en wat we haten?

Boven, uit onze hoofden vliegen ze

Sommige zwaluwen vliegen

Maar slechts één vervolg glipt door een scheur

Maar bovendien lichten de sterren ons op

We hadden geen speeksel meer

Ze zijn toch zeker de nasleep van de lente

Ik kan geen pijn meer voelen

Nu vind ik een tegengif uit tegen een slecht humeur

Ik bereid formules voor die zelfs ik niet kan begrijpen

Om te blijven dromen tot het ochtendgloren

Ik verdwaal in de mist van deze kamer

Om de verbeelding een beetje op te rekken

dat vliegt altijd

Ik kan geen pijn meer voelen

Nu vind ik een tegengif uit tegen een slecht humeur

Ik bereid formules voor die zelfs ik niet kan begrijpen

Om te blijven dromen tot het ochtendgloren

Ik verdwaal in de mist van deze kamer

Om de verbeelding een beetje op te rekken...