Como Camarón - Estopa

Superior a mí

Es la fuerza que me lleva en el pulso que mantengo

Con la oscuridad que tiñe de oscuro tus ojos negros

Y que me cuentas del tiempo que pasa en tu pestañeo

Y que me trae por esta calle de amargura y de lamento

Que yo sé que la sonrisa que se dibuja en mi cara

Tiene que ver con la brisa que abanica tu mirada

Tan despacio y tan deprisa tan normal y tan extraña

Yo me parto la camisa como Camarón

Tú me rompes las entrañas, me trepas como una araña

Bebes del sudor que empaña el cristal de mi habitación

Y después por la mañana despierto y no tengo alas

Llevo diez horas durmiendo y mi almohada está empapada

Todo había sido un sueño muy real y muy profundo

Tus ojos no tienen dueño porque no son de este mundo

Que no te quiero mirar

Pero es que cierro los ojos y hasta te veo por dentro

Te veo en un lado y en otro, en cada foto, en cada espejo

Y en las paredes del metro y en los ojos de la gente

Hasta en la sopa más caliente loco yo me estoy volviendo

Que yo sé que la sonrisa que se dibuja en mi cara

Tiene que ver con la brisa que abanica tu mirada

Tan despacio y tan deprisa tan normal y tan extraña

Yo me parto la camisa como Camarón

Tú me rompes las entrañas, me trepas como una araña

Bebes del sudor que empaña el cristal de mi habitación

Y después por la mañana despierto y no tengo alas

Llevo diez horas durmiendo y mi almohada está empapada

Todo había sido un sueño muy real y muy profundo

Tus ojos no tienen dueño porque no son de este mundo

Y a veces me confundo y pico a tu vecina

Esa del segundo que vende cosa fina

Y a veces te espero en el bar de la esquina

Con la mirada fija en tu portería

Y a veces me como de un bocao' el mundo

Y a veces te siento y a veces te tumbo

A veces te leo un beso en los labios

Y como yo no me atrevo me corto y me abro

Que yo sé que la sonrisa que se dibuja en mi cara

Tiene que ver con la brisa que abanica tu mirada

Tan despacio y tan deprisa tan normal y tan extraña

Yo me parto la camisa como Camarón

Tú me rompes las entrañas, me trepas como una araña

Bebes del sudor que empaña, el cristal de mi habitación

Y después por la mañana despierto y no tengo alas

Llevo diez horas durmiendo y mi almohada está empapada

Todo había sido un sueño muy real y muy profundo

Tus ojos no tienen dueño porque no son de este mundo

superieur aan mij

Het is de kracht die me draagt ​​in de pols die ik houd

Met de duisternis die je zwarte ogen verduistert

En hoe zit het met de tijd die verstrijkt in je oogwenk

En wat brengt me in deze straat van bitterheid en spijt?

Dat ik weet dat de glimlach die op mijn gezicht wordt getekend

Het heeft te maken met de bries die je blik waait

Zo langzaam en zo snel, zo normaal en zo vreemd

Ik breek mijn shirt zoals Camarón

Je breekt mijn lef, je beklimt me als een spin

Je drinkt van het zweet dat het glas van mijn kamer beslaat

En dan in de ochtend word ik wakker en heb ik geen vleugels

Ik heb tien uur geslapen en mijn kussen is doorweekt

Het was allemaal een zeer reële en zeer diepe droom geweest

Je ogen hebben geen eigenaar omdat ze niet van deze wereld zijn

Ik wil niet naar je kijken

Maar het is dat ik mijn ogen sluit en ik je zelfs van binnen zie

Ik zie je aan de ene kant en aan de andere kant, in elke foto, in elke spiegel

En in de muren van de metro en in de ogen van de mensen

Zelfs in de heetste soep word ik gek

Dat ik weet dat de glimlach die op mijn gezicht wordt getekend

Het heeft te maken met de bries die je blik waait

Zo langzaam en zo snel, zo normaal en zo vreemd

Ik breek mijn shirt zoals Camarón

Je breekt mijn lef, je beklimt me als een spin

Je drinkt van het zweet dat het glas van mijn kamer beslaat

En dan in de ochtend word ik wakker en heb ik geen vleugels

Ik heb tien uur geslapen en mijn kussen is doorweekt

Het was allemaal een zeer reële en zeer diepe droom geweest

Je ogen hebben geen eigenaar omdat ze niet van deze wereld zijn

En soms raak ik in de war en kies ik voor je buurman

Die van de tweede die mooie dingen verkoopt

En soms wacht ik op je in de hoekbar

Met je ogen gericht op je doel

En soms eet ik de wereld in één hap

En soms voel ik je en soms sla ik je neer

Soms lees ik je een kus op de lippen

En aangezien ik niet durf, snij ik mezelf en open ik mezelf

Dat ik weet dat de glimlach die op mijn gezicht wordt getekend

Het heeft te maken met de bries die je blik waait

Zo langzaam en zo snel, zo normaal en zo vreemd

Ik breek mijn shirt zoals Camarón

Je breekt mijn lef, je beklimt me als een spin

Je drinkt van het zweet dat het glas van mijn kamer bezoedelt

En dan in de ochtend word ik wakker en heb ik geen vleugels

Ik heb tien uur geslapen en mijn kussen is doorweekt

Het was allemaal een zeer reële en zeer diepe droom geweest

Je ogen hebben geen eigenaar omdat ze niet van deze wereld zijn