Ahora - Estopa

Ahora, ya no escribo cuentos

Ni tacho los días del calendario

Ni sueño que estoy preso

A la sombra de un jardín vallado

Ya no paseo por el mercado

Ni escucho lo que hablan unos viejos

En un banco sentados

Nunca más me sentaré con ellos

Ahora me paso todas las tardes pensando

Que el teléfono no arde, que no suena

Que no interrumpe la cena, que no arde

Que me dice que me largue, que se muere

Sálvame tu si puedes

No me susurran ya las fotografías

Se apagaron los gritos de su silencio

De su melancolía, ya no más

Ya no quiero más sueños

Ahora me paso todas las tardes pensando

Que el teléfono no arde, que no suena

Que no interrumpe la cena, que no arde

Que me dice que me largue, que se muere

Sálvame tu si puedes

Si es que por no salir todas las puertas cierro

Y tengo las mañanas sólo para mi

Se olvidaron de mi, estos del infierno

¿Y cuanto vale el precio?

No paran de llover las nubes del fracaso

Disparan las pistolas de la soledad

Ya no salgo en la guía ni en la calle de olvidados

Gritaré un poco más, sangrara mi garganta

La pared con mil huellas de mi loca cabeza

Ahora no puedes entrar estoy ordenando mi casa

Estoy ordenando mi casa, estoy ordenando mi casa

Estoy ordenando mi casa…

Yo gritare un poco más, sangrara mi garganta

La pared con mil huellas de mi loca cabeza

Ahora no puedes entrar estoy ordenando mi casa

Nu schrijf ik geen verhalen meer

Ik streep de dagen niet door op de kalender

Ik droom niet eens dat ik in de gevangenis zit

In de schaduw van een omheinde tuin

Ik loop niet meer door de markt

Ik luister niet eens naar wat sommige oude mannen praten

zittend op een bankje

Ik zal nooit meer bij ze zitten

Nu breng ik elke middag door met denken

Dat de telefoon niet brandt, dat hij niet rinkelt

Dat onderbreekt het diner niet, dat brandt niet

Dat hij zegt dat ik eruit moet, dat hij sterft

red me als je kunt

De foto's fluisteren niet meer tegen me

Het geschreeuw van zijn stilte vervaagde

Van zijn melancholie, niet meer

Ik wil geen dromen meer

Nu breng ik elke middag door met denken

Dat de telefoon niet brandt, dat hij niet rinkelt

Dat onderbreekt het diner niet, dat brandt niet

Dat hij zegt dat ik eruit moet, dat hij sterft

red me als je kunt

Als het is dat ik sluit omdat ik niet alle deuren heb verlaten

En ik heb de ochtenden alleen voor mij

Ze zijn mij vergeten, deze uit de hel

En hoeveel is de prijs?

De wolken van mislukking houden niet op met regenen

Ze schieten de kanonnen van eenzaamheid

Ik kom niet meer voor in de gids of op de straat van vergeten mensen

Ik zal nog wat schreeuwen, mijn keel zal bloeden

De muur met duizend afdrukken van mijn gekke hoofd

Nu kun je niet naar binnen, ik ben mijn huis aan het opruimen

Ik ruim mijn huis op, ik ruim mijn huis op

Ik ben mijn huis aan het opruimen...

Ik zal nog wat schreeuwen, mijn keel zal bloeden

De muur met duizend afdrukken van mijn gekke hoofd

Nu kun je niet naar binnen, ik ben mijn huis aan het opruimen