Captain Morena - Escape the Clouds

She stands feet apart at the prow of her ship

Two loaded pistols cocked on her hips

Her quarry’s gone to ground

In a thick bank of clouds

Foolish for thinking he gave her the slip

She feels nothing but the cold wind

Her memories of warmth have long grown thin

Once long ago

The only love she’d known

Left her for dead, scarred and broken

Captain Morena’s heart is black as night

Her quest for vengeance goes long into the twilight

For ten years she’s hunted a vile, evil man

Who cast her into the ocean with his own bare hands

She orders her men to load the cannons

Grape shot and iron balls certain to do damage

Now that she’s caught a glimpse

Of that red painted ship

The look upon her face is no less than savage

All ahead full she shouts at her men

This crew who saved her from an untimely end

Her object of ire

Stands at a quarter mile

This once innocent girl is coming for him

Captain Morena’s heart is black as night

Her quest for vengeance goes long into the twilight

This once peasant girl has become a pirate queen

Only with blood will she be appeased

She pulls so close the gas cells collide

He stands across from her rigid with pride

In his handsome face

She sees not a trace

Of remorse for the emptiness he left her inside

Captain Morena tells her men to fire

The red ship goes up in a black funeral pyre.

Sailors and timber

All burn to a cinder

And still he smiles in his regal attire

She leaps over the side, hungry blade in hand

Their swords meet with a terrible clang

As she gives a shout

And her rage flows out

The powder magazine goes out with a bang

Captain Morena’s heart was black as night

Her quest for vengeance went long into the twilight

We last saw her, falling to her death

A smile on her face, her sword buried in his chest

Ze staat voeten uit elkaar op de boeg van haar schip

Twee geladen pistolen op haar heupen gespannen

Haar steengroeve is naar de grond gegaan

In een dikke wolkenbank

Dwaas om te denken dat hij haar de slip gaf

Ze voelt niets anders dan de koude wind

Haar herinneringen aan warmte zijn al lang dun geworden

eens lang geleden

De enige liefde die ze had gekend

Heeft haar voor dood achtergelaten, met littekens en gebroken

Het hart van kapitein Morena is zwart als de nacht

Haar zoektocht naar wraak gaat tot ver in de schemering

Tien jaar lang jaagt ze op een gemene, slechte man

Die haar met zijn eigen blote handen in de oceaan wierp?

Ze beveelt haar mannen om de kanonnen te laden

Druivenschot en ijzeren ballen die zeker schade zullen aanrichten

Nu ze een glimp heeft opgevangen

Van dat roodgeverfde schip

De blik op haar gezicht is niet minder dan woest

Helemaal vooruit schreeuwt ze naar haar mannen

Deze bemanning die haar van een vroegtijdig einde heeft gered

Haar voorwerp van ire

Staat op een kwart mijl

Dit eens onschuldige meisje komt hem halen

Het hart van kapitein Morena is zwart als de nacht

Haar zoektocht naar wraak gaat tot ver in de schemering

Dit eens boerenmeisje is een piratenkoningin geworden

Alleen met bloed zal ze tevreden zijn

Ze trekt zo dicht dat de gascellen botsen

Hij staat tegenover haar stijf van trots

In zijn knappe gezicht

Ze ziet geen spoor

Van berouw voor de leegte die hij haar vanbinnen heeft achtergelaten

Kapitein Morena zegt tegen haar mannen dat ze moeten vuren

Het rode schip gaat omhoog in een zwarte brandstapel.

Zeelieden en hout

Alle branden op een sintel

En nog steeds glimlacht hij in zijn koninklijke kleding

Ze springt over de rand, hongerig mes in de hand

Hun zwaarden ontmoeten een verschrikkelijk gekletter

Terwijl ze een schreeuw geeft

En haar woede stroomt eruit

Het kruitmagazijn gaat met een knal de deur uit

Het hart van kapitein Morena was zwart als de nacht

Haar zoektocht naar wraak ging tot ver in de schemering

We hebben haar voor het laatst gezien toen ze ten val kwam

Een glimlach op haar gezicht, haar zwaard begraven in zijn borst