Millennium Blues - Eric Stewart

I heard a baby wailin', she wanted to be fed,

I heard a grown man cryin', he couldn’t find the bread.

I heard a fat man sigh, he couldn’t figure why,

He couldn’t move his head, they couldn’t move his bed,

But he was already dead.

I saw a poor man beggin', he couldn’t buy a meal,

I saw his shoulders saggin', he didn’t want to steal.

I heard a tycoon moan, he’s screamin' down the phone,

He missed an easy trick, he missed his lunch with Mick,

But I was feelin' sick.

I saw the mighty wave, it was a wondrous sight,

The people jumped for joy, but then they ran in fright.

They heard the crashin' sound, they moved to higher ground, but there was no

escape,

The walls began to break, but it was all too late.

I saw a nation dyin', the vultures stripped it clean,

We didn’t move a muscle, the piggies got the cream.

They moved it far away, to the land of yodel-ey,

The bankers rubbed their hands,

The famine took the land, the dream had turned to sand.

This life is far too short, the future can’t be bought,

We’re livin' for today, someday we’re gonna pay,

Must be another way.

I don’t believe in luck, we shouldn’t pass the buck,

This ain’t no fine romance, we’ve got to take a chance,

We’ve got to get up and dance.

Why do we sit and wait?

It’s not a twist of fate.

Why all this apathy that what will be will be?

Is that our destiny?

Ik hoorde een baby jammeren, ze wilde gevoed worden,

Ik hoorde een volwassen man huilen, hij kon het brood niet vinden.

Ik hoorde een dikke man zuchten, hij begreep niet waarom,

Hij kon zijn hoofd niet bewegen, zij konden zijn bed niet bewegen,

Maar hij was al dood.

Ik zag een arme man bedelen, hij kon geen maaltijd kopen,

Ik zag zijn schouders slap hangen, hij wilde niet stelen.

Ik hoorde een tycoon kreunen, hij schreeuwt door de telefoon,

Hij miste een makkelijke truc, hij miste zijn lunch met Mick,

Maar ik voelde me ziek.

Ik zag de machtige golf, het was een wonderbaarlijk gezicht,

De mensen sprongen op van vreugde, maar toen renden ze weg van schrik.

Ze hoorden het krakende geluid, ze verhuisden naar hoger gelegen grond, maar er was geen...

ontsnappen,

De muren begonnen te breken, maar het was allemaal te laat.

Ik zag een natie sterven, de gieren trokken het schoon,

We hebben geen spier bewogen, de zwijntjes kregen de room.

Ze verhuisden het ver weg, naar het land van yodel-ey,

De bankiers wreven in hun handen,

De hongersnood nam het land in, de droom was in zand veranderd.

Dit leven is veel te kort, de toekomst kan niet worden gekocht,

We leven voor vandaag, op een dag zullen we betalen,

Moet anders zijn.

Ik geloof niet in geluk, we mogen de bok niet afschuiven,

Dit is geen fijne romantiek, we moeten een kans wagen,

We moeten opstaan ​​en dansen.

Waarom zitten we en wachten?

Het is geen lot.

Waarom al deze apathie voor wat zal zijn?

Is dat ons lot?