Only Be - Eric Schwartz

The traveler is tired, the sun will soon set

I once was inspired, but why, I forget

Ive seen through the city and all that it’s not

Though really, I don’t need a lot

Just build me a cabin, surround me with snow

'Cause I’d love to go where there’s nowhere to go

With someone beside me sippin' on tea

And under the afghan we’ll be, only be

The rats have all scurried, the streets are all bare

But tomorrow the hurried and worried and scared

Will be scratching the sidewalk for a last piece of cheese

And all I can ask you is «Please…»

The kettle is calling from over the stove

Never a fire was so lovingly felt

Under drifts that the winter winds drove

In a world where the snows never melt

Hour after hour, I sit and I stare

Watching the faces emerge from the glare

They rise and descend into dust

I don’t want to leave but I know that I must

Thus armed with an image, Ill walk with the blind

My road is a rough one, to this Im resigned

But when searching for solace, it’s not very far

'Cause whenever I grab by guitar

I’m stuck in a cabin, surrounded with snow

And happy to be where there’s nowhere to go

With someone beside me, sippin' on tea

And under the afghan with me

De reiziger is moe, de zon zal spoedig ondergaan

Ik was ooit geïnspireerd, maar waarom, ik ben het vergeten

Ik heb de stad gezien en alles wat het niet is

Hoewel ik echt niet veel nodig heb

Bouw gewoon een hut voor me, omring me met sneeuw

Want ik zou graag gaan waar ik nergens heen kan

Met iemand naast me die aan de thee nipt

En onder de Afghaan zullen we zijn, alleen zijn

De ratten zijn allemaal weggelopen, de straten zijn allemaal kaal

Maar morgen is het gehaast en bezorgd en bang

Zal op de stoep scharrelen voor een laatste stukje kaas

En alles wat ik je kan vragen is "Alsjeblieft..."

De ketel loeit van boven het fornuis

Nooit werd een vuur zo liefdevol gevoeld

Onder driften die de winterwinden voortdreven

In een wereld waar de sneeuw nooit smelt

Uur na uur zit ik en staar ik

Kijken naar de gezichten die tevoorschijn komen uit de schittering

Ze stijgen op en dalen af ​​tot stof

Ik wil niet weggaan, maar ik weet dat ik moet

Aldus gewapend met een beeld, zal ik met blinden lopen

Mijn weg is moeilijk, hiervoor heb ik me neergelegd

Maar als je op zoek bent naar troost, is het niet ver

Want telkens als ik bij de gitaar grijp

Ik zit vast in een hut, omgeven door sneeuw

En blij om te zijn waar je nergens heen kunt

Met iemand naast me, nippend aan thee

En onder de Afghan met mij