Epilogue: The Final Entry -

«Dearest Susanne

My Susanne!

You of the most gentlest, sweetest heart that ever beat within a

living being!

I am too late: your spirit has already departed Earth

Today, with my heart weary and broken, I unite your letters with mine between

the pages of your diary.

I write this final entry to thank you for giving me

little Michiel;

he is everything a father could wish for.

You shall live on

through him.

I shall treasure him always, as I treasure your memory.

Goodbye, my sweet Susanne

Yours always, until the end of days

-Joseph»

I see his starry eyes

He heals my broken heart

Through him

You’ll always be by my side

I hear you call my name

It fades to silence when I wake

A moment lost in time

And now the moment’s gone

And now the moment’s gone

But the memory lives on

Your memory… lives on…

«Liefste Susanne

Mijn Susanne!

Jij van het zachtste, liefste hart dat ooit binnen een

levend wezen!

Ik ben te laat: je geest heeft de aarde al verlaten

Vandaag, met mijn hart vermoeid en gebroken, verenig ik uw brieven met de mijne ertussen

de pagina's van uw dagboek.

Ik schrijf dit laatste bericht om je te bedanken dat je me hebt gegeven

kleine Michiel;

hij is alles wat een vader zich kan wensen.

Je zult voortleven

door hem.

Ik zal hem altijd koesteren, zoals ik jouw herinnering koester.

Tot ziens, mijn lieve Susanne

Altijd van jou, tot het einde der dagen

-Jozef»

Ik zie zijn sterrenogen

Hij geneest mijn gebroken hart

Door hem

Je staat altijd aan mijn zijde

Ik hoor je mijn naam roepen

Het vervaagt tot stilte als ik wakker word

Een moment verloren in de tijd

En nu is het moment voorbij

En nu is het moment voorbij

Maar de herinnering leeft voort

Je herinnering... leeft voort...