Ein Astronaut - Enno Bunger

Egal wohin man so schaut

Schwebende Dinge aus Asche und Staub

Die Luft ist dünn, die Beine so taub

Ich bin allein, ein Astronaut

Ich weiß nicht, ob ich wiederkehr

Ich sehe keinen Grund, keine Tiefe mehr

Verlor die Quelle meiner Motivation

Bei einer schweren Kollision

Die Treue verloren, die Liebe verflucht

Die Segel gestrichen ohne Ziel und Bezug

Kein Unten, kein Oben, ich komm nicht zur Ruh

Ich musste fort nach deinem letzten Besuch

Die Leinen gezogen, das Weite gesucht

Ein Licht aus der Ferne, ein Funkenflug

Ein letztes Aufflammen der eigenen Glut

Als du versuchst zu erklären wie leid es dir tut

Waar je ook kijkt

Drijvende dingen van as en stof

De lucht is dun, de benen zo gevoelloos

Ik ben alleen, een astronaut

Ik weet niet of ik terug zal zijn

Ik zie geen reden, geen diepte meer

Verloor de bron van mijn motivatie

Bij een ernstige aanrijding

Loyaliteit verloren, liefde vervloekt

De zeilen zijn bijl zonder bestemming of referentie

Nee beneden, nee boven, ik kan geen rust vinden

Ik moest vertrekken na je laatste bezoek

Trok de lijnen, zocht naar ruimte

Een licht uit de verte, een vliegende vonk

Een laatste opflakkering van je eigen sintels

Terwijl je probeert uit te leggen hoe erg het je spijt