Meadows - Enchantment

In graceful dance of ever, as fountains have towered above me

The days of celebration and that of the foul lake

Fathers of the knell…

… Burn up the sun

And pluck me from my ripeness

As passion dies

As love itself has failed

And unto the earth we thrive

Of acorns that gather and cradle to kindest of ears

Even they are judged to a wintertide…

… Judged by sorrow days

Through windows of sunken eyes

As time leads our summer’s on

Nothing but idle tales…

… And flowers yet to be fair

Make the berries glutton with awe

Borrowed tears like a troubled ocean, thorns

Of earth’s delight

Gathered like spreading fields for a fallow year

Deflower for love is a fever…

… And I swear from time…

… I even pity beauty itself

In de sierlijke dans van ooit, terwijl fonteinen boven me uittorenden

De dagen van de viering en die van het vuile meer

Vaders des doods…

… Verbrand de zon

En pluk me van mijn rijpheid

Als passie sterft

Zoals de liefde zelf heeft gefaald

En tot de aarde gedijen we

Van eikels die zich verzamelen en wiegen tot de vriendelijkste oren

Zelfs zij worden beoordeeld op een wintertij...

… Geoordeeld door de dagen van verdriet

Door ramen van verzonken ogen

Naarmate de tijd leidt, begint onze zomer

Niets dan ijdele verhalen...

... En bloemen moeten nog eerlijk zijn

Maak de bessen veelvraat met ontzag

Geleende tranen als een onrustige oceaan, doornen

Van aards genot

Verzameld als het uitspreiden van velden voor een braakliggend jaar

Ontmaagden voor liefde is koorts...

... En ik zweer het van de tijd ...

… Ik heb zelfs medelijden met schoonheid zelf