Malady - Enabler

Let me start this off with a temperamental bloody kiss

This is some sort of fucked up love note to the people that I truly miss

There are souls we touch while passing through this petty existence we know as

our lives

Never do we step back, too focused on the will to survive

For what it’s worth I want you to know that I’m singing for our sorrows

I’m singing for our loves and I’m singing for tomorrow

No more, no more, no more — Our lives were meant to fall apart

Carry on, carry on, carry on — The feeling’s coming back again

Again, again, again — I’ll fall into oblivion

Carry on, carry on, carry on — with the weight of the world dragging me to the

bottom of the ocean

Did you know it all goes downhill from here?

I don’t know how you expect me to feel when my heart was thrown into the sea

The farther we travel, the harder we ache and the distance seems to disappear

When we finally come to realize the advice we were given was full of lies

For what it’s worth I want you know that there’s nothing left for us to fear

The clouds are finally rising, with time I’ll learn to see this clear

No more, no more, no more — Our lives were meant to fall apart

Carry on, carry on, carry on — The feeling’s coming back again

Again, again, again — I’ll fall into oblivion

Carry on, carry on, carry on — with the weight of the world dragging me to the

bottom of the ocean

Laat me beginnen met een temperamentvolle bloedige kus

Dit is een soort verdomde liefdesbrief aan de mensen die ik echt mis

Er zijn zielen die we aanraken terwijl we door dit onbeduidende bestaan ​​gaan dat we kennen als

onze levens

We doen nooit een stap achteruit, te gefocust op de wil om te overleven

Voor wat het waard is, wil ik dat je weet dat ik zing voor ons verdriet

Ik zing voor onze liefdes en ik zing voor morgen

Niet meer, niet meer, niet meer — Onze levens waren bedoeld om uit elkaar te vallen

Ga door, ga door, ga door — Het gevoel komt weer terug

Nogmaals, opnieuw, opnieuw - ik zal in de vergetelheid raken

Ga door, ga door, ga door met het gewicht van de wereld die me naar de

bodem van de oceaan

Wist je dat het vanaf hier allemaal bergafwaarts gaat?

Ik weet niet hoe je verwacht dat ik me voel wanneer mijn hart in de zee werd gegooid

Hoe verder we reizen, hoe harder we pijn hebben en de afstand lijkt te verdwijnen

Toen we eindelijk tot het besef kwamen dat het advies dat we kregen vol leugens zat

Voor wat het waard is, wil ik dat je weet dat er niets meer voor ons is om bang voor te zijn

De wolken komen eindelijk op, met de tijd zal ik leren om dit duidelijk te zien

Niet meer, niet meer, niet meer — Onze levens waren bedoeld om uit elkaar te vallen

Ga door, ga door, ga door — Het gevoel komt weer terug

Nogmaals, opnieuw, opnieuw - ik zal in de vergetelheid raken

Ga door, ga door, ga door met het gewicht van de wereld die me naar de

bodem van de oceaan