Mon Azil - Empo

Il y a ton rire, mon talisman

Ton sourire Mona Lisa

Tes soupirs, mes alizés

Ouais mon asile, c’est toi

Tes rives sont l’Andalousie

D’un Élysée sans jalousie

Ô mon île

Mon asile

Quand ça va pas

Je me réfugie dans tes bras

Et quand ça va

Je me faufile dans tes draps

Il y a tes yeux qui veillent sur moi

Les cieux qui n’y croient pas

Ô mon île

Mon asile

Je suis dans une coquille de noix

Le vent souffle autour de moi

Tu lui intimes de se taire

D’un claquement de doigts

La mer gronde et me rejette

Sur la plage où tu me guettes

Ô mon île

Mon asile

Quand je me noie

Tu m’apportes de l’oxygène

Quand je te vois

D’un coup j’oublie toutes mes peines

Il y a ta voix, mon Lexomil

Et ta joie où je m’exile

Ô mon île

Mon asile

Quand ça va pas

Je me réfugie dans tes bras

Et quand ça va

Je me faufile dans tes draps

Il y a tes yeux qui veillent sur moi

Les cieux qui n’y croient pas

Ô mon île

Mon asile

Daar is je lach, mijn talisman

Je Mona Lisa-glimlach

Jouw zuchten, mijn passaatwinden

Ja, mijn asiel ben jij

Uw kusten zijn Andalusië

Van een Élysée zonder jaloezie

O mijn eiland

mijn asiel

Wanneer het fout is

Ik zoek toevlucht in je armen

En wanneer het gaat

Ik sluip in je lakens

Daar zijn je ogen die over me waken

De hemel die niet gelooft

O mijn eiland

mijn asiel

Ik ben in een notendop

De wind waait om me heen

Je zegt dat hij zijn mond moet houden

Met een knip van je vingers

De zee brult en gooit me terug

Op het strand waar je naar me kijkt

O mijn eiland

mijn asiel

Als ik aan het verdrinken ben

Jij brengt mij zuurstof

Als ik je zie

Opeens vergeet ik al mijn verdriet

Daar is je stem, mijn Lexomil

En jouw vreugde waar ik mezelf verban

O mijn eiland

mijn asiel

Wanneer het fout is

Ik zoek toevlucht in je armen

En wanneer het gaat

Ik sluip in je lakens

Daar zijn je ogen die over me waken

De hemel die niet gelooft

O mijn eiland

mijn asiel