Human Anthem - Emergence

Pacing in a gilded cage

Youthful lust turns to rage

You turn your fear into a need

Scratch your sores until they bleed

Take solace in a stranger’s bed

You find no love but pain instead

Within your mind an awful din

The world grows smaller as the walls start closing in

Stigmatic mentors love to grind

Shards of hate into your mind

As distances grow longer

You leave familiar dreams behind

So trenchant in your slow decay

Deteriorating everyday

The whispers in your head insist

There’s got to be another way

Enamored of a golden cross

Immerse yourself to conceal your loss

An edifice with marble walls

You’ll find no peace within its halls

Weeping icons with stony eyes

In mute reprisal bear your lies

A swelling void consumes your soul

With each concession you dig yourself a deeper hole

Stigmatic mentors love to grind

Shards of hate into your mind

As distances grow longer

You leave familiar dreams behind

So trenchant in your slow decay

Deteriorating everyday

The whispers in your head insist

There’s got to be another way

Pacing in een vergulde kooi

Jeugdige lust verandert in woede

Je verandert je angst in een behoefte

Krab je zweren totdat ze bloeden

Zoek troost in het bed van een vreemde

Je vindt geen liefde maar pijn

In je geest een vreselijk kabaal

De wereld wordt kleiner naarmate de muren dichterbij komen

Stigmatische mentoren houden ervan om te grinden

Scherven van haat in je geest

Naarmate de afstanden langer worden

Je laat bekende dromen achter je

Zo diepgeworteld in je langzame verval

Verslechtert elke dag

Het gefluister in je hoofd dringt aan

Er moet een andere manier zijn

Verliefd op een gouden kruis

Dompel jezelf onder om je verlies te verbergen

Een gebouw met marmeren muren

Je zult geen rust vinden in de gangen

Huilende iconen met steenachtige ogen

In stille represaille draag je leugens

Een zwellende leegte verteert je ziel

Met elke concessie graaf je jezelf een dieper gat

Stigmatische mentoren houden ervan om te grinden

Scherven van haat in je geest

Naarmate de afstanden langer worden

Je laat bekende dromen achter je

Zo diepgeworteld in je langzame verval

Verslechtert elke dag

Het gefluister in je hoofd dringt aan

Er moet een andere manier zijn