nuestro descanso -

Escucha, el aire

entona un triste himno.

Brazos de piedra adormecidos

cuidan de nuestro descanso.

No hay caminos que lleguen aquí.

Los sueños son distintos

estando tan lejos,

no consuelan igual,

no endulzan la mente con su paz.

Vuelve a mí, tormento ideal.

Vuelve a mí, no puedo más.

En cada instante

de agonía

se apodera de mis deseos;

en sus manos me arrulla.

Luister, de lucht

zingt een droevige hymne.

verdoofde stenen armen

Ze zorgen voor onze rust.

Er leiden hier geen wegen.

dromen zijn anders

zo ver weg zijn

ze troosten niet hetzelfde,

ze verzoeten de geest niet met hun vrede.

Kom bij me terug, ideale kwelling.

Kom bij me terug, ik kan niet meer.

Op elk moment

van doodsangst

grijpt mijn verlangens;

in zijn handen wiegt hij me.