modos humanos -

Alma infinita, cómo cambia el color en ti.

Mi voz, de modos humanos,

anhela hablar de un lugar mayor,

avanzar sin el velo de la piel,

en huída eterna.

Libérame de mi visión mortal

los sentidos no revelan tu luz.

La niebla que nos cubre

será mi solo consuelo

cuando la noche vuelva a mí,

a abrirme los ojos.

Oneindige ziel, hoe de kleur in jou verandert.

Mijn stem, op menselijke manieren,

verlangt te spreken van een grotere plaats,

ga verder zonder de sluier van de huid,

in eeuwige vlucht.

Bevrijd me van mijn dodelijke visioen

de zintuigen onthullen je licht niet.

De mist die ons bedekt

het zal mijn enige troost zijn

als de nacht bij mij terugkomt,

om mijn ogen te openen.