Ignite -

Once I felt the warmth of a falling tear,

I thought I’d understood what kindness was,

But why do I continue to cause pain,

Giving birth to more hatred.

This pain creaks and groans, but the strength it’s given me,

Will someday gently envelope the future.

Take aim at this paradoxical world and pull the trigger without hesitation,

Gently embracing this sadness covered in red tears,

Just as impulses ringing aloud, changing to the sound of a new beginning.

A twisted noise fills my ears,

As a memory gnaws away inside my head,

But if I turn to face it and end up standing still,

Not a single thing will change.

The shaking voice of my heart is surely wasting away,

So before those palely shining flame disappears,

I’ll face the version of myself cowering here, and let loose without fear,

Believing in tomorrow and blasting through that door

that’s been rusted shut,

Just as strained emotions ripping through a silent night.

Falling stars flash,

And the world is born again,

Once we see the curtains open upon the night sky,

Take aim at this paradoxical world and pull the trigger without hesitation,

Gently embracing this sadness covered in red tears,

Just as our impulses ring aloud, changing to the sound of a new beginning.

Zodra ik de warmte van een vallende traan voelde,

Ik dacht dat ik begreep wat vriendelijkheid was,

Maar waarom blijf ik pijn veroorzaken,

Het geboorte geven aan meer haat.

Deze pijn kraakt en kreunt, maar de kracht die het me heeft gegeven,

Zal op een dag zachtjes de toekomst omhullen.

Richt je op deze paradoxale wereld en haal zonder aarzelen de trekker over,

Zachtjes omarmen dit verdriet bedekt met rode tranen,

Net zoals impulsen die luid rinkelen en veranderen in het geluid van een nieuw begin.

Een gedraaid geluid vult mijn oren,

Terwijl een herinnering in mijn hoofd knaagt,

Maar als ik me omdraai om het onder ogen te zien en uiteindelijk stilsta,

Er verandert niets.

De trillende stem van mijn hart is zeker aan het wegkwijnen,

Dus voordat die bleek glanzende vlam verdwijnt,

Ik zal de versie van mezelf onder ogen zien die hier ineengedoken zit, en loslaat zonder angst,

Geloven in morgen en door die deur knallen

dat is dichtgeroest,

Net als gespannen emoties die door een stille nacht scheuren.

Vallende sterren flitsen,

En de wereld is opnieuw geboren,

Zodra we de gordijnen zien opengaan aan de nachtelijke hemel,

Richt je op deze paradoxale wereld en haal zonder aarzelen de trekker over,

Zachtjes omarmen dit verdriet bedekt met rode tranen,

Net zoals onze impulsen luid klinken en veranderen in het geluid van een nieuw begin.