En Déviances - Eiffel

Regard pointé sur la brune

Ombre portée de tes hanches

Toute ma fortune

Dans ce silence

Il ne plane plus l’ombre d’un doute

Si j’obtenais carte blanche

Je t’aurais toute

De déviances en déviances

D’incidents en coïncidences

De déviances en déviances

Nul de nous deux n’en nie l'évidence

Et si le printemps avouait

Etre l’esquisse de l'été

Nous serions celle

D’une plume

A la seconde où elle ondule

A détraquer toutes les pendules

Pour enfin s’adonner au flou des

«Tu veux ?»

Aux nuées de nuances

Et j’ai encore mieux

Mille idées, Mille idées

De déviances en déviances

D’incidents en coïncidences

De déviances en déviances

Nul de nous deux n’en nie l'évidence

Toute ma fortune

Dans un silence

Flanquée d'écume

Dérivant

De déviances en déviances

D’incidents en coïncidences

De déviances en déviances

Nul de nous deux n’en nie l'évidence

Staren naar de brunette

Schaduw vanaf je heupen

Al mijn fortuin

In deze stilte

Er is geen twijfel meer mogelijk

Als ik carte blanche krijg

ik zou jullie allemaal hebben

Van afwijkend naar afwijkend

Van incidenten naar toevalligheden

Van afwijkend naar afwijkend

Geen van ons beiden ontkennen het voor de hand liggende

Wat als de lente bekende?

Om de schets van de zomer te zijn

Wij zouden de ware zijn

Met een veer

De tweede rimpelt ze

Om alle klokken te breken

Om eindelijk te genieten van de vaagheid van

"Jij wil ?"

In wolken van tinten

En ik heb nog beter

Duizend ideeën, duizend ideeën

Van afwijkend naar afwijkend

Van incidenten naar toevalligheden

Van afwijkend naar afwijkend

Geen van ons beiden ontkennen het voor de hand liggende

Al mijn fortuin

in een stilte

Geflankeerd door schuim

afdrijven

Van afwijkend naar afwijkend

Van incidenten naar toevalligheden

Van afwijkend naar afwijkend

Geen van ons beiden ontkennen het voor de hand liggende