J'n'attends plus rien (Extrait) - Édith Piaf

J’n’attends plus rien

Rien désormais ne m’appartient

Je n’ai gardé que de vieilles histoires

Au fond de ma mémoire

J’n’attends plus rien

Aucune main ne me retient

Sans un ami qui me console

D’un geste ou d’une parole

J’n’attends plus rien

Je me demande à quoi je tiens

Les mauvais souvenirs raisonnent

Dans mon crâne qui bourdonne

J’n’attends plus rien

Rien désormais ne m’appartient

Je vais errante et solitaire

Sans rien qui vaille sur Terre

Ik verwacht niets meer

Niets is nu van mij

Ik heb alleen oude verhalen bewaard

Diep in mijn geheugen

Ik verwacht niets meer

Geen hand houdt me vast

Zonder een vriend die me troost

Met een gebaar of een woord

Ik verwacht niets meer

Ik vraag me af waar ik om geef

Slechte herinneringen resoneren

In mijn zoemende schedel

Ik verwacht niets meer

Niets is nu van mij

Ik ga dwalen en eenzaam

Met niets de moeite waard op aarde