The Pendulum - Echidna

What a marvelous beauty that is

That of an incomprehensible abyss

As astonishing as the sun, yet so hideous in its vagueness

What an agony to exist

Balancing between matter and nihil

As simple as the feel of the wind

Yet vast like a cosmic ocean

How the subconscious is able to provide

A layer that severs perception from nothing

An amalgam of incoherent entities that form the essence of life

Dwelling on the brink of void

In the shade of the eyelid

A scarlet shape crawls

Inside the eyes a projection

An organic machine slowly molding reality

The pendulum demands

To cherish the relentless pace of time

Amidst eleven dimensions

Matter collapses to the glint of a moment

The failure of the abyss

It’s inability to judge beyond the terms of its likeness

Bound to its very being

An eagle untethered in its cage

Pondering upon the human potential

The social reflection of the abyss

Condemned to be biased against its own existence

Still meant to transcend its natural limits

In the shade of the eyelid

A scarlet shape crawls

Inside the eyes a projection

An organic machine slowly molding reality

Wat een geweldige schoonheid is dat

Die van een onbegrijpelijke afgrond

Zo verbazingwekkend als de zon, maar toch zo afschuwelijk in zijn vaagheid

Wat een kwelling om te bestaan

Balanceren tussen materie en nihil

Zo simpel als het gevoel van de wind

En toch uitgestrekt als een kosmische oceaan

Hoe het onderbewustzijn kan voorzien

Een laag die waarneming van niets scheidt

Een amalgaam van onsamenhangende entiteiten die de essentie van het leven vormen

Wonen op de rand van de leegte

In de schaduw van het ooglid

Een scharlakenrode vorm kruipt

In de ogen een projectie

Een organische machine vormt langzaam de werkelijkheid

De slinger eist

Om het meedogenloze tempo van de tijd te koesteren

Te midden van elf dimensies

Materie zakt in elkaar tot de glinstering van een moment

Het falen van de afgrond

Het is het onvermogen om verder te oordelen dan de termen van zijn gelijkenis

Gebonden aan zijn wezen

Een adelaar los in zijn kooi

Nadenken over het menselijk potentieel

De sociale weerspiegeling van de afgrond

Veroordeeld om bevooroordeeld te zijn tegen zijn eigen bestaan

Nog steeds bedoeld om zijn natuurlijke grenzen te overschrijden

In de schaduw van het ooglid

Een scharlakenrode vorm kruipt

In de ogen een projectie

Een organische machine vormt langzaam de werkelijkheid