Rio - Eaux

As sedas e o cartão viram fumaça

As lágrimas, como o mar, viram infinito

Os copos gelados entre os dedos

Os corpos gelados entre o cobertor

Ela vai pela cidade

É tarde, rua cinza iluminada

Braços abertos entre os prédios

E a brisa noturna do mar

Dos arcos ao palácio viajando

Nos Frios abraços procurando

Aquilo que nunca pode encontrar

Você me olha com os olhos transbordando

Você deságua em mim e eu, oceano

A noite é muito curta pra te desvendar

As sedas e o cartão viram fumaça

As lágrimas, como o mar, viram infinito

O cigarro entre os dedos, a vida, os desejos

Contra o tempo que reflete os anos, pelo espelho

DEUS me ensinou que o muito é vazio disfarçado

Dito, Feito, Cobiçado

Os copos gelados entre os dedos

Os corpos gelados entre o cobertor

De zijde en de kaart gaan roken

Tranen worden, net als de zee, oneindig

De koude glazen tussen de vingers

De koude lijven tussen de dekens

ze gaat door de stad

Het is laat, grijs verlichte straat

Open armen tussen de gebouwen

En de nachtelijke zeebries

Van de bogen naar het paleis reizen

In koude omhelzingen zoeken

Wat je nooit kunt vinden

Je kijkt me aan met tranende ogen

Je stroomt in mij en ik, oceaan

De nacht is te kort om je te ontrafelen

De zijde en de kaart gaan roken

Tranen worden, net als de zee, oneindig

De sigaret tussen de vingers, het leven, verlangens

Tegen de tijd die de jaren reflecteert, door de spiegel

GOD leerde me dat veel vermomde leegte is

Zei, gedaan, begeerd

De koude glazen tussen de vingers

De koude lijven tussen de dekens