Remission -

How do I believe?

How will I succeed?

When the future is becoming hopeless and me overdosing is the only option I see

Decreased by vicious disease, the easiest way out was seeming complete

I see me screaming in the face of defeat

Seeking tranquillity, give me peace, can I please be released?

As I’m separated away from disease

I was medicated, decaying, I’m weak

Torn thinking I’m picking petals, they’re all thorns

I’ve been up and down always elevated away from a smile

Descending forever into my own frown

Volatile state of mind, someone please get me out

(CHORUS)

It’s been way too long

Putting up a fight inside that I know I can barely beat

I’ve been pushed but I’ve pulled on

All of these strings in my heart, I know that they can’t feel me

Tell me why I can’t breathe

Is it all a facade, is it all my dream?

I’ve been fighting for far too long

As I sat on the sun’s saddle, my heart’s pain rattled the leaves

Direct into a hundred thousand degrees

Skin is a repellent, internal I bleed, I concede

Walking towards my sanctuary, my ankles barely kept up with the travel

That my mind is set to carry the concoction of hope and pessimism it had me

really worried

Had me either hoping to die or dying with hope in my heart;

pick a side

Look inside this barrel of empty promises to find something keeping me alive

I feel my heart reply when I decide to try

Tell me why a journey that seeks the strong sought out me but failed to thrive

Tell me why

Hoe geloof ik?

Hoe zal ik slagen?

Wanneer de toekomst hopeloos wordt en ik een overdosis de enige optie zie die ik zie

Verminderd door een wrede ziekte, leek de gemakkelijkste uitweg compleet

Ik zie me schreeuwen in het aangezicht van een nederlaag

Op zoek naar rust, geef me vrede, kan ik alsjeblieft worden vrijgelaten?

Omdat ik gescheiden ben van ziekte

Ik had medicijnen, ging achteruit, ik ben zwak

Verscheurd denkend dat ik bloemblaadjes pluk, het zijn allemaal doornen

Ik ben op en neer geweest, altijd verheven, weg van een glimlach

Voor altijd afdalend in mijn eigen frons

Vluchtige gemoedstoestand, iemand alsjeblieft, haal me eruit

(REFREIN)

Het is veel te lang geleden

Een gevecht aangaan waarvan ik weet dat ik het nauwelijks kan verslaan

Ik ben geduwd, maar ik heb doorgetrokken

Al deze snaren in mijn hart, ik weet dat ze me niet kunnen voelen

Vertel me waarom ik niet kan ademen

Is het allemaal een gevel, is het allemaal mijn droom?

Ik vecht al veel te lang

Terwijl ik op het zadel van de zon zat, rammelde de pijn van mijn hart de bladeren

Rechtstreeks in honderdduizend graden

De huid is een afstotende, interne bloeding, dat geef ik toe

Terwijl ik naar mijn heiligdom liep, hielden mijn enkels de reis amper bij

Dat mijn geest is ingesteld om het brouwsel van hoop en pessimisme te dragen, het had me

zeer bezorgd

Had ik ofwel hopen te sterven of sterven met hoop in mijn hart;

kies een kant

Kijk in dit vat met lege beloften om iets te vinden dat me in leven houdt

Ik voel mijn hart antwoorden als ik besluit om het te proberen

Vertel me waarom een ​​reis die de sterken zoekt mij opzocht maar niet succesvol was?

Vertel me waarom