Castillo de Cera - Dvicio

Mi piano ya no tiene teclas negras

Se han teñido y ahora no las puedo ver

Se camuflan como el blanco de las cebras

Que de noche no se ve

Quién te ha dicho que me gustan los espejos

Si reflejan lo que todos pueden ver

Mejor clávame los ojos si es por dentro

Y no te asustes si esta vez…

Descubres tu enemigo mirándote el ombligo

Eres tú nadie más no lo busques fuera

Adictos al peligro que tiene romper con los esquemas

Y yo que todo lo muerdo

Y tu castillo de cera

Verás que el fuego en el cuerpo

No siempre te quema

Estás tan viva por dentro

Y yo tan roto por fuera

Yo soy color blanco y negro

Y tú me acuarela.

Y tú mí acuarela

Donde busco cuando no me quedan fuerzas

Donde nace tanta vida y tanta fe

Hay preguntasque ahora no tienen respuesta

Y luego entiendes el porqué.

Me da miedo no dar con la melodía

Que me tiene todo el día persiguiendo esta canción

Es mi forma de quererte que ironía

Mira que contradicción

Descubres tu enemigo mirándote el ombligo

Eres tú nadie más no lo busques fuera

Adictos al peligro que tiene romper con los esquemas

Y yo que todo lo muerdo

Y tu castillo de cera

Verás que el fuego en el cuerpo no siempre te quema

Estás tan viva por dentro

Y yo tan roto por fuera

Yo soy color blanco y negro

Y tú me acuarela.

Y tú mi acuarela

Mijn piano heeft geen zwarte toetsen meer

Ze zijn geverfd en nu kan ik ze niet zien

Ze camoufleren zichzelf als het wit van de zebra's

Dat kun je 's nachts niet zien

Wie heeft je verteld dat ik van spiegels hou

Als ze weerspiegelen wat iedereen kan zien

Je kunt me beter je ogen nagelen als het binnen is

En wees niet bang als deze keer...

Je ontdekt dat je vijand naar je navel kijkt

Jij bent het, niemand anders zoek het niet buiten

Verslaafd aan het gevaar dat moet breken met de schema's

En ik bijt alles

En je waskasteel

Je zult zien dat het vuur in het lichaam

Het verbrandt je niet altijd

je bent zo levend van binnen

En ik ben zo gebroken van buiten

Ik ben zwart en wit

En jij aquarelleert mij.

En jij mijn aquarel

Waar moet ik kijken als ik geen kracht meer heb?

Waar zoveel leven en zoveel geloof is geboren

Er zijn vragen die nu geen antwoord hebben

En dan begrijp je waarom.

Ik ben bang dat ik de melodie niet zal vinden

Dat heeft me de hele dag achter dit nummer aan zitten

Het is mijn manier om van je te houden, hoe ironisch

kijk wat een contradictie

Je ontdekt dat je vijand naar je navel kijkt

Jij bent het, niemand anders zoek het niet buiten

Verslaafd aan het gevaar dat moet breken met de schema's

En ik bijt alles

En je waskasteel

Je zult zien dat het vuur in het lichaam je niet altijd verbrandt

je bent zo levend van binnen

En ik ben zo gebroken van buiten

Ik ben zwart en wit

En jij aquarelleert mij.

En jij mijn aquarel