Crowned in Flame -

Behold the amber sky in northern hills

Mountain slopes begin to shed molten tears

The clamor of steel and fire shakes the walls

A great sundering lay upon the vale

Darkness walks among the light

As shadows breach the gates of might

A thunderous horn beckons the stout to war

Of wrath and trees ride into the flame

Great banners lay like leaves to caress the earth

Arrows pour like the cold rains of autumn

White walls torn asunder

Fallen into the maw of flame

Fiery whips dance around the trees

Distant screams pierce the air of night

The mountain snow stained with the blood of men

Great hammers fade like smoke in wind

Broken pillars crumble amongst the fields

Dread fuels these halls of perdition

Flames gust from the jaw of the serpent

Blackening the city walls

Lashing with power of eagle wings

Darkness falls before his knees

Mists of scalding heat roll over the land

Brought upon the flower of the plain

Left to wither in the fire

Ancient words a prophet once told

«Woe is me whose father awaits doom

But seven times woe whose lord has gone»

By grief our wits in a storm of weeping

The golden city falls to the floor

Loomed afar the hills crowned in flame

By dusk or dawn flee swiftly through the plain

Zie de amberkleurige lucht in de noordelijke heuvels

Berghellingen beginnen gesmolten tranen te vergieten

Het geraas van staal en vuur doet de muren schudden

Een grote splitsing lag op de vallei

Duisternis loopt tussen het licht

Als schaduwen de poorten van macht doorbreken

Een donderende hoorn wenkt de stout tot oorlog

Van toorn en bomen rijden in de vlam

Grote spandoeken liggen als bladeren om de aarde te strelen

Pijlen stromen als de koude regens van de herfst

Witte muren verscheurd

Gevallen in de muil van de vlam

Vurige zwepen dansen rond de bomen

Verre schreeuwen doorboren de lucht van de nacht

De bergsneeuw bevlekt met het bloed van mannen

Grote hamers vervagen als rook in de wind

Gebroken pilaren brokkelen af ​​tussen de velden

Dread voedt deze zalen van verderf

Vlammen komen uit de kaak van de slang

De stadsmuren zwart maken

Sjorren met de kracht van adelaarsvleugels

De duisternis valt voor zijn knieën

Nevels van kokende hitte rollen over het land

Gebracht op de bloem van de vlakte

Links om te verdorren in het vuur

Oude woorden die een profeet ooit vertelde

«Wee mij wiens vader op onheil wacht»

Maar zevenmaal wee wiens heer is heengegaan»

Door verdriet ons verstand in een storm van huilen

De gouden stad valt op de grond

Doemde op in de verte de heuvels gekroond in vlam

Vlucht bij zonsondergang of zonsopgang snel door de vlakte