Mal Súbito - Duarte

Eu que não queria mais olhar na tua cara

Me reencontrei com um desespero habitual

Eu que agradeço a distância que nos separa

Tive um mal súbito

Travou o meu peito, engasgou a minha fala

E tirou proveito do meu medo natural

Quando eu te vejo o meu rosto escancara o meu incômodo

Difícil entender, como é que você ainda me afeta tanto

Evito dizer mas se eu te ver me recolho em espanto

Inutilmente tento esquecer o nome que eu canto

Repito que eu superei teu gosto e entretanto

Na rua do bairro, na virada da esquina

Um vislumbre teu já é o que pode derrubar

Saindo de casa às dez horas da matina

Cê me vem plácido

Tudo indica que eu estou sozinho na rotina

Nessa insanidade que insiste em se mostrar

Inerte no inferno que nem mesmo a medicina soube antídoto

Difícil entender, como é que você ainda me afeta tanto

Evito dizer mas se eu te ver me recolho em espanto

Inutilmente tento esquecer o nome que eu canto

Repito que eu superei teu gosto e entretanto

Eu que não queria mais olhar na tua cara

Tentei encaixar o meu semblante trivial

Quando você veio, sem pensar lhe pus à escada

Fiz o teu túmulo

Ik wilde je niet meer in het gezicht kijken

Ik vond mezelf met een gebruikelijke wanhoop

Ik ben dankbaar voor de afstand die ons scheidt

Ik had een plotselinge ziekte

Ik stak mijn borst vast, verstikte mijn spraak

En het profiteerde van mijn natuurlijke angst

Als ik je zie, toont mijn gezicht mijn ongemak

Moeilijk te begrijpen, hoe komt het dat je me nog steeds zo raakt

Ik vermijd het te zeggen, maar als ik je zie, deins ik van verbazing terug

Tevergeefs probeer ik de naam die ik zing te vergeten

Ik herhaal dat ik uw smaak inmiddels heb overtroffen

Aan de straat in de wijk, om de hoek

Een glimp van jou kan neerhalen

Om tien uur 's morgens het huis verlaten

Je komt kalm naar me toe

Alles wijst erop dat ik alleen ben in de routine

In deze waanzin die erop staat zichzelf te laten zien

Inert in de hel dat zelfs de geneeskunde geen tegengif kende

Moeilijk te begrijpen, hoe komt het dat je me nog steeds zo raakt

Ik vermijd het te zeggen, maar als ik je zie, deins ik van verbazing terug

Tevergeefs probeer ik de naam die ik zing te vergeten

Ik herhaal dat ik uw smaak inmiddels heb overtroffen

Ik wilde je niet meer in het gezicht kijken

Ik probeerde bij mijn triviale gezicht te passen

Toen je kwam, zette ik je zonder na te denken op de trap

Ik heb je graf gemaakt