Thirteen Years Later - Driveways

I hate that I wrote that song about you

(I hate that I wrote that song about you)

Hate that I just moved on without you

Hate that a constant fog surrounds you

Hate that I never talked about you

(Hate that I never talked about you)

I hate that I never thought to doubt you more

Cause I was thirteen with a mind conflicted

(Thirteen with a mind conflicted)

I hate that you can’t describe your sickness

Hate that you had prescribed addictions

Hate that you made your life a prison

(Hate that you made your life a prison)

I hate every night that I found on the floor

But it’s never as black and white as they make it out to be

I remember the good and bad and the spaces in between

I let it be

You couldn’t see

And then you couldn’t breathe

It’s been thirteen years now

Since I laid these fears out on the floor

Wish you heard me clear now

I had to take these mirrors down once before

Self-destructive no control

I hate to say I told you so

I wish you tried to make amends

I’ll never see your face again

I hate to think it’s like that

If l bring your life back I would

I hope you’re better off now

I hate that my head is a mess

I hate that you never confessed

I hate that it led to your death

I hate every night that you siphoned

The Vicodin I couldn’t find any left

Hate that you had no humility

Hate every fear you instilled in me

Hate there was never stability

Hate all the mental fragility

Hate that your memory’s killing me

I still wrote this song about you

Willingly

You weren’t there when I needed you

So much for responsibility

You had some cuts that were bleeding through

I could have tried for civility

You could have been more agreeable

Cause they really needed you

But it’s never as black and white as they make it out to be

I remember the good and bad and the spaces in between

I let it be

You couldn’t see

And then you couldn’t breathe

I let this get inside my head

Time and time again

In every epilogue I’ve read

Seems like they never find the end

It’s been thirteen years now

Since I laid these fears out on the floor

Wish you heard me clear now

I had to take these mirrors down once before

Self-destructive no control

I hate to say I told you so

I wish you tried to make amends

I’ll never see your face again

I hate to think it’s like that

If l bring your life back I would

I hope you’re better off now

Ik haat het dat ik dat liedje over jou heb geschreven

(Ik haat het dat ik dat liedje over jou heb geschreven)

Ik haat het dat ik gewoon verder ben gegaan zonder jou

Haat het dat er een constante mist om je heen hangt

Ik haat het dat ik nooit over je heb gesproken

(Ik haat het dat ik nooit over je heb gesproken)

Ik haat het dat ik er nooit aan had gedacht meer aan je te twijfelen

Omdat ik dertien was met een geestverstrengeling

(Dertien met een meningsverschil)

Ik haat het dat je je ziekte niet kunt beschrijven

Haat dat je verslavingen had voorgeschreven

Ik haat het dat je van je leven een gevangenis hebt gemaakt

(Ik vind het vervelend dat je van je leven een gevangenis hebt gemaakt)

Ik haat elke avond die ik op de vloer aantrof

Maar het is nooit zo zwart-wit als ze het doen voorkomen

Ik herinner me het goede en het slechte en de spaties ertussen

Ik laat het zijn

Je kon het niet zien

En toen kon je niet ademen

Het is nu dertien jaar geleden

Sinds ik deze angsten op de grond heb gelegd

Ik wou dat je me nu duidelijk hoorde

Ik moest deze spiegels een keer eerder neerhalen

Zelfvernietigend geen controle

Ik haat het om te zeggen dat ik het je zei

Ik wou dat je probeerde het goed te maken

Ik zal je gezicht nooit meer zien

Ik haat het om te denken dat het zo is

Als ik je leven terug zou brengen, zou ik

Ik hoop dat je nu beter af bent

Ik haat het dat mijn hoofd een puinhoop is

Ik haat het dat je nooit hebt gebiecht

Ik haat het dat het tot je dood heeft geleid

Ik haat elke avond dat je overgeheveld hebt

De Vicodin kon ik niet meer vinden

Haat dat je geen nederigheid had

Haat elke angst die je me hebt bijgebracht

Haat dat er nooit stabiliteit was

Haat alle mentale kwetsbaarheid

Ik haat het dat je geheugen me vermoordt

Ik heb dit nummer nog steeds over jou geschreven

gewillig

Je was er niet toen ik je nodig had

Tot zover de verantwoordelijkheid

Je had snijwonden die doorbloedden?

Ik had het kunnen proberen voor beleefdheid

Je had vriendelijker kunnen zijn

Omdat ze je echt nodig hadden

Maar het is nooit zo zwart-wit als ze het doen voorkomen

Ik herinner me het goede en het slechte en de spaties ertussen

Ik laat het zijn

Je kon het niet zien

En toen kon je niet ademen

Ik laat dit in mijn hoofd komen

Keer op keer

In elke epiloog die ik heb gelezen

Het lijkt alsof ze nooit het einde vinden

Het is nu dertien jaar geleden

Sinds ik deze angsten op de grond heb gelegd

Ik wou dat je me nu duidelijk hoorde

Ik moest deze spiegels een keer eerder neerhalen

Zelfvernietigend geen controle

Ik haat het om te zeggen dat ik het je zei

Ik wou dat je probeerde het goed te maken

Ik zal je gezicht nooit meer zien

Ik haat het om te denken dat het zo is

Als ik je leven terug zou brengen, zou ik

Ik hoop dat je nu beter af bent