Perennials - Driveways

Feels like every second I let you down

Twenty four seven I’m making you miserable

I’m conditioned to hear that sound

A slight hesitation that tells me you’re cynical

Black heart with your beautiful eyes

I buried your flowers and knew they would die

I was pitiful

I considered you mine

I’ve been running

I can’t stomach

Thinking of that summer

A dead sentiment

My heads deafening

Thinking of that summer

I’m sentimental for promises that were unkept

So bury me in the past

You had perennials growing next to your front steps

But nothing can ever last

Cause I know

Idealistic versions of you die slow

And my eyes

Can never be trusted

Cause they find hope

In unrealistic places I design

I’m dying underneath of a bridge that we never built

I’m trying to not to speak with the demons left from your guilt

But they’re calling me

I hid in the haven inside your mind

You apologized in vain but you didn’t say it in time

They follow me now

Black heart

Beautiful eyes

Perennials left here to die

I was pitiful

I considered you mine

Hold it together

Cold with the weather

October Forever

Over the terror, I’m part of it now

Het voelt alsof ik je elke seconde teleurstel

Vierentwintig zeven ik maak je ellendig

Ik ben geconditioneerd om dat geluid te horen

Een kleine aarzeling die me vertelt dat je cynisch bent

Zwart hart met je mooie ogen

Ik begroef je bloemen en wist dat ze zouden sterven

Ik had medelijden

Ik beschouwde je als de mijne

Ik heb gerend

Ik kan het niet verkroppen

Denkend aan die zomer

Een dood gevoel

Mijn hoofden zijn oorverdovend

Denkend aan die zomer

Ik ben sentimenteel voor beloften die niet werden nagekomen

Dus begraaf me in het verleden

Je had vaste planten naast je voorste treden

Maar niets kan ooit duren

Omdat ik weet

Idealistische versies van jou sterven langzaam

En mijn ogen

Kan nooit worden vertrouwd

Omdat ze hoop vinden

Op onrealistische plaatsen ontwerp ik

Ik sterf onder een brug die we nooit hebben gebouwd

Ik probeer niet te praten met de demonen die zijn overgebleven van je schuldgevoel

Maar ze bellen me

Ik verstopte me in de haven in je geest

Je verontschuldigde je tevergeefs, maar je zei het niet op tijd

Ze volgen me nu

Zwart hart

Mooie ogen

Vaste planten achtergelaten om te sterven

Ik had medelijden

Ik beschouwde je als de mijne

Verman jezelf

Koud met het weer

Oktober voor altijd

Over de terreur heen, ik maak er nu deel van uit