Five Years Down - Driveways

You ripped me out of the ground

You ripped me out of it

Put me down again

I was better dead

I was suffocating on the words I never said

I feel a shovel break inside

I see the morning light and wonder why

You ripped me out of the ground

When I awoke

Rigor mortis cold

I look at my surroundings, I don’t see another soul

The sky is tourmaline and amethyst and gray

A beautiful decay

Put my grave back down

I know that you hate the way that sounds

I’m just sick of nightmares and minor chords

And chills down your spinal chord

Five years of trying for an end

You ripped me out of the ground

You ripped me out of it

I see the cemetery gates

Surrounded by the desolate that I could never save

What made you rip me out of the ground

I see the street

Silhouettes appear

I feel a combination of hysteria and fear

I feel a pulse in my heart like a tremor

I stop to remember it all

Put my grave back down

I know that you hate the way that sounds

I’m just sick of nightmares and minor chords

And chills down your spinal chord

Five years of trying for an end

You ripped me out of the ground

One of the silhouettes lingers and gestures for me to approach

My rigid movements seem like histrionics but still I feel tired and cold

It shows me a stone mausoleum where candles are glowing inside

Inscribed on the walls are the words that describe every failure I’ve known in

my life

But I don’t see an epitaph

I don’t see a name on display

I turn around to question that

But the silhouette had faded away

The past is just a monument

And I used to think it would kill me

I put a grave on top of it

But every October I still see

Nothing short of nightmares

The sky seems closer now

I still see those terrors in the night

And I’m haunted by hindsight and ghosts I couldn’t drown

I still feel those skeletons creeping inside of my head

In every epilogue I’ve read, seems like they never find the end

I wish I could hold it together

October forever

I’m part of it now

We’re five years down

We’re five years down

We’re five years down

We’re five years down

Nothing short of nightmares

The sky seems closer now

I still see those terrors in the night

And I’m haunted by hindsight and ghosts I couldn’t drown

I still feel those skeletons creeping inside of my head

In every epilogue I’ve read, seems like they never find the end

I wish I could hold it together

October forever

I’m part of it now

We’re five years down

Je hebt me uit de grond gerukt

Je hebt me eruit gerukt

Zet me weer neer

Ik was beter dood geweest

Ik stikte van de woorden die ik nooit heb gezegd

Ik voel een schop van binnen breken

Ik zie het ochtendlicht en vraag me af waarom

Je hebt me uit de grond gerukt

Toen ik wakker werd

Rigor mortis koud

Ik kijk naar mijn omgeving, ik zie geen andere ziel

De lucht is toermalijn en amethist en grijs

Een mooi verval

Zet mijn graf weer neer

Ik weet dat je een hekel hebt aan de manier waarop dat klinkt

Ik ben gewoon ziek van nachtmerries en mineurakkoorden

En verkoelt je ruggenmerg

Vijf jaar proberen voor een einde

Je hebt me uit de grond gerukt

Je hebt me eruit gerukt

Ik zie de poorten van de begraafplaats

Omringd door de desolaatheid die ik nooit zou kunnen redden

Waarom heb je me uit de grond gerukt?

Ik zie de straat

Er verschijnen silhouetten

Ik voel een combinatie van hysterie en angst

Ik voel een puls in mijn hart als een trilling

Ik stop om alles te onthouden

Zet mijn graf weer neer

Ik weet dat je een hekel hebt aan de manier waarop dat klinkt

Ik ben gewoon ziek van nachtmerries en mineurakkoorden

En verkoelt je ruggenmerg

Vijf jaar proberen voor een einde

Je hebt me uit de grond gerukt

Een van de silhouetten blijft hangen en gebaart me om te naderen

Mijn starre bewegingen lijken op histrionics, maar toch voel ik me moe en koud

Het laat me een stenen mausoleum zien waar kaarsen van binnen gloeien

Op de muren staan ​​de woorden die elke mislukking beschrijven die ik heb gekend

mijn leven

Maar ik zie geen grafschrift

Ik zie geen naam op het scherm

Ik draai me om en vraag me af dat:

Maar het silhouet was vervaagd

Het verleden is slechts een monument

En ik dacht altijd dat het me zou doden

Ik heb er een graf bovenop gezet

Maar elk jaar in oktober zie ik nog steeds

Niets minder dan nachtmerries

De lucht lijkt nu dichterbij

Ik zie nog steeds die verschrikkingen in de nacht

En ik word achtervolgd door achteraf en geesten die ik niet kon verdrinken

Ik voel nog steeds die skeletten in mijn hoofd kruipen

In elke epiloog die ik heb gelezen, lijkt het alsof ze nooit het einde vinden

Ik wou dat ik het bij elkaar kon houden

Oktober voor altijd

Ik maak er nu deel van uit

We zijn vijf jaar verder

We zijn vijf jaar verder

We zijn vijf jaar verder

We zijn vijf jaar verder

Niets minder dan nachtmerries

De lucht lijkt nu dichterbij

Ik zie nog steeds die verschrikkingen in de nacht

En ik word achtervolgd door achteraf en geesten die ik niet kon verdrinken

Ik voel nog steeds die skeletten in mijn hoofd kruipen

In elke epiloog die ik heb gelezen, lijkt het alsof ze nooit het einde vinden

Ik wou dat ik het bij elkaar kon houden

Oktober voor altijd

Ik maak er nu deel van uit

We zijn vijf jaar verder