456 - Driveways

I don’t think I can take anymore

The feeling is dangerous

I had too much and woke up on the floor

But that couldn’t save us

I put back together the pieces again

I did it in vain though

Cause every memory starts at the end

When everything fades out

I couldn’t say no

I told you I would be fine

345 was a lie

You lit a fire inside

I tried to hide

I was entirely blind

The funeral pyre was bright

But I couldn’t die

I tried to open my eyes

But I never woke up in time

Try as I might

You still confide in me why?

I still reply

I don’t think I can take anymore

Enough with the past though

I pull up at 4:56 at the door

Familiar back roads

The last couple weeks gave me reason for hope

But regret’s inescapable

I fumbled the words every time that we spoke

I think I’m incapable

I can’t escape

I don’t think I can take anymore

I don’t think I can take anymore

There’s nothing left to say now

Cause we felt these scars buried way down

Like a tell tale heart

But we breakdown

Just like disconnected satellites in the sky

Were burning bright

Find a room with skylight windows make me sit there inside

So when my vision fades it looks like '86 in the sky

I can’t be saved now

Just like before

I don’t I can take anymore

Just like before

I don’t think I can take anymore

There’s nothing to say

We tried to put this behind us before

It’s stuck in the way

It’s gathering slow like a storm on the coast

It’s coming its imminent

Tearing apart what you wanted the most

But you were indifferent I wasn’t listening

She never wrote alibis

Damage Control was a lie

You lit a fire inside

I tried to hide

I was entirely blind

The funeral pyre was bright

But I couldn’t die

I tried to open my eyes

But I never woke up in time

Try as I might

You still confide in me why?

I still reply

I don’t think I can take anymore

There’s no end in sight

How much can you possibly try to ignore?

When you’re home for the night

And shadows emerge from the corners again

I just wanna try and sleep

But into the darkness you slowly descend

With fear and anxiety zero sobriety no I can’t take anymore

I don’t think I can take anymore

There’s nothing left to say now

Cause we felt these scars buried way down

Like a tell tale heart

But we breakdown

Just like disconnected satellites in the sky

Were burning bright

Find a room with skylight windows make me sit there inside

So when my vision fades it looks like '86 in the sky

I can’t be saved now

Just like before

I don’t I can take anymore

Just like before

I don’t think I can take anymore

I don’t think I can take anymore

I let this get inside my head

Time and time again

In every epilogue I’ve read

Seems like they never find the end

I let this get inside my head

Time and time again

In every epilogue I’ve read

Seems like they never find the end

Ik denk niet dat ik meer aankan

Het gevoel is gevaarlijk

Ik had teveel en werd wakker op de vloer

Maar dat kon ons niet redden

Ik heb de stukjes weer in elkaar gezet

Ik deed het echter tevergeefs

Omdat elke herinnering aan het einde begint

Wanneer alles vervaagt

Ik kon geen nee zeggen

Ik zei toch dat het goed zou komen

345 was een leugen

Je hebt binnen een vuur aangestoken

Ik heb geprobeerd te verbergen

Ik was helemaal blind

De brandstapel was helder

Maar ik kon niet doodgaan

Ik probeerde mijn ogen te openen

Maar ik werd nooit op tijd wakker

Probeer zoals ik zou kunnen

Je vertrouwt me nog steeds waarom?

Ik antwoord nog steeds

Ik denk niet dat ik meer aankan

Maar genoeg met het verleden

Ik sta om 4.56 uur aan de deur

Bekende binnenwegen

De afgelopen weken gaven me reden tot hoop

Maar spijt is onvermijdelijk

Ik rommelde de woorden elke keer dat we spraken

Ik denk dat ik niet in staat ben

Ik kan niet ontsnappen

Ik denk niet dat ik meer aankan

Ik denk niet dat ik meer aankan

Er valt nu niets meer te zeggen

Omdat we deze littekens diep begraven voelden

Als een vertelhart

Maar we gaan kapot

Net als losgekoppelde satellieten in de lucht

Brandden fel

Zoek een kamer met dakramen, laat me daar binnen zitten

Dus als mijn zicht vervaagt, ziet het eruit als '86 in de lucht

Ik kan nu niet worden opgeslagen

Net als eerst

Ik kan niet meer aan

Net als eerst

Ik denk niet dat ik meer aankan

Er valt niets te zeggen

We hebben eerder geprobeerd dit achter ons te laten

Het zit vast in de weg

Het trekt langzaam aan als een storm aan de kust

Het komt eraan, het komt eraan

Uit elkaar halen wat je het liefste wilde

Maar je was onverschillig ik luisterde niet

Ze schreef nooit alibi's

Schadebeperking was een leugen

Je hebt binnen een vuur aangestoken

Ik heb geprobeerd te verbergen

Ik was helemaal blind

De brandstapel was helder

Maar ik kon niet doodgaan

Ik probeerde mijn ogen te openen

Maar ik werd nooit op tijd wakker

Probeer zoals ik zou kunnen

Je vertrouwt me nog steeds waarom?

Ik antwoord nog steeds

Ik denk niet dat ik meer aankan

Er is geen einde in zicht

Hoeveel kunt u proberen te negeren?

Als je 's nachts thuis bent

En er komen weer schaduwen uit de hoeken

Ik wil gewoon proberen te slapen

Maar in de duisternis daal je langzaam af

Met angst en bezorgdheid nul nuchterheid nee ik kan niet meer aan

Ik denk niet dat ik meer aankan

Er valt nu niets meer te zeggen

Omdat we deze littekens diep begraven voelden

Als een vertelhart

Maar we gaan kapot

Net als losgekoppelde satellieten in de lucht

Brandden fel

Zoek een kamer met dakramen, laat me daar binnen zitten

Dus als mijn zicht vervaagt, ziet het eruit als '86 in de lucht

Ik kan nu niet worden opgeslagen

Net als eerst

Ik kan niet meer aan

Net als eerst

Ik denk niet dat ik meer aankan

Ik denk niet dat ik meer aankan

Ik laat dit in mijn hoofd komen

Keer op keer

In elke epiloog die ik heb gelezen

Het lijkt alsof ze nooit het einde vinden

Ik laat dit in mijn hoofd komen

Keer op keer

In elke epiloog die ik heb gelezen

Het lijkt alsof ze nooit het einde vinden