Desencanto - Dougie

Sem um fino dessa vez, eu suporto o peso do mundo

Nesse poço, que me jogaram

Eu luto pra não chegar no fundo

Da pior forma tu descobre que a vida não é só flores

Ela te bate várias vezes só pra não esquecer das dores

Observo pela janela o que o homem se tornou

O meu espelho já não reflete quem eu realmente sou

Essas ideias provenientes do subsolo da mente

Me mantém sempre firme nesse hostil ambiente

Pronto pra bater de frente, minha revolta é de praxe

Em qualquer combate

Vai pro abate se resultar em empate

Minha lucidez às vezes some e ainda pareço são

Carrego a sina de aturar os meus dias de cão

Minha guerra interna é pior que a do vietnã

O dia só começou e já me preparo pro amanhã

Pois qualquer cautela é pouca

Por isso nunca fico de touca

Preciso manter a calma pra não deixar a fera solta

Nessa era digital, os corações são de metal

Seres sem sentimentos contribuem pra era do caos

Só visam as notas de 100 e continuam sem

Já é fato que quem tudo quer nada tem

E é tanta teoria que eu já nem sei mais de onde vim

A única certeza dada é que é certo o meu fim

Mas até disso eu duvido, questiono enquanto vivo

Não vai ser nem um pouco fácil me tornarem um cativo

Meus versos são terapia sem psicologia

Com o rap, eu conquistei a minha carta de alforria

Liberto da minha prisão, vou dar trabalho

Então entra em choque

Hoje eu porto um mic e ainda recuso a glock

Minha cidade é quente e os corpos frios, como inverno

O individualismo parece ser eterno

A preocupação é com o eu e esquecem de você

A falta de amor não é somente em SP

Zonder een dunne deze keer, draag ik het gewicht van de wereld

In die put die ze me hebben gegooid

Ik worstel om de bodem niet te bereiken

Op de ergste manier ontdek je dat het leven niet alleen uit bloemen bestaat

Ze slaat je meerdere keren om de pijn niet te vergeten

Ik kijk door het raam wat de mens is geworden

Mijn spiegel weerspiegelt niet meer wie ik werkelijk ben

Deze ideeën komen uit de kelder van de geest

houdt me altijd standvastig in deze vijandige omgeving

Klaar om te botsen, mijn opstand is normaal

In elk gevecht

Het gaat naar de slacht als het resulteert in een gelijkspel

Mijn helderheid verdwijnt soms en ik lijk nog steeds gezond

Ik draag het lot om mijn hondendagen te verdragen

Mijn interne oorlog is erger dan die in Vietnam

De dag is net begonnen en ik ben al bezig met de voorbereidingen voor morgen

Want enige voorzichtigheid is klein

Daarom draag ik nooit een pet

Ik moet kalm blijven zodat ik het beest niet loslaat

In dit digitale tijdperk zijn harten van metaal

Wezens zonder gevoel dragen bij aan het tijdperk van chaos

Ze richten zich alleen op 100 bankbiljetten en nog steeds zonder

Het is al een feit dat wie alles wil, niets heeft

En er zijn zoveel theorieën dat ik niet eens weet waar ik vandaan kom

De enige zekerheid die gegeven wordt, is dat mijn einde zeker is

Maar zelfs dat ik twijfel, ik betwijfel het terwijl ik leef

Het zal niet makkelijk voor ze zijn om mij gevangen te nemen

Mijn verzen zijn therapie zonder psychologie

Met rap verdiende ik mijn vrijlatingsbrief

Bevrijd uit mijn gevangenis, ga ik aan het werk

Ga dan in shock

Vandaag draag ik een microfoon en ik weiger nog steeds de glock

Mijn stad is heet en lichamen zijn koud, zoals de winter

Individualisme lijkt eeuwig te zijn

De zorg is bij mij en ze vergeten jou

Het gebrek aan liefde zit niet alleen in SP