Paraísos Artificiales - Dorian

Como todos los incautos, llevo el signo de Caín

y si alguien te hace daño sabre hacerle sufrir.

Tengo un mapa del abismo

escrito en una canción

y un agujero negro abierto en el corazón.

Pero cuando tú apareces

se desvanece el dolor y no necesito a nadie porque sé,

que como todas las noches nos perderemos los dos

buscando algún paraíso artificial.

Sé que ésta noche mi mente

es mas ligera que el aire,

con todo lo que he tomado podría fundir el sol.

Para que no me recuerdes que he perdido el control

llevo siempre un libro encima coartada de este horror.

Pero cuando tú apareces

se desvanece el dolor y no necesito a nadie porque sé,

que como todas las noches nos perderemos los dos

buscando algún paraíso artificial.

Ando siempre con extraños,

la corriente lleva al mar y me iría con cualquiera

de aquí a la eternidad.

Si el verano fue una playa, el invierno fue un cuartel

pero la vida no engaña todo es la misma piel.

Y eso que cuando apareces

se desvanece el dolor y no necesito a nadie porque sé,

que como todas las noches nos perderemos los dos

buscando algún paraíso artificial.

Como podría alcanzarte, para ser igual que tú

si he vivido siempre al este del edén.

Si como todas las noches nos perderemos los dos,

buscando algún paraíso sin cerrar.

Zoals alle sukkels draag ik het teken van Kaïn

En als iemand je pijn doet, weet ik hoe ik hem kan laten lijden.

Ik heb een kaart van de afgrond

geschreven in een lied

en een open zwart gat in het hart.

Maar als je komt opdagen

de pijn vervaagt en ik heb niemand nodig omdat ik weet,

dat we zoals elke nacht allebei zullen verliezen

op zoek naar een kunstmatig paradijs.

Ik weet dat vanavond mijn gedachten

het is lichter dan lucht,

Met alles wat ik heb genomen kan ik de zon doen smelten

Dus je herinnert me er niet aan dat ik de controle kwijt ben

Ik heb altijd een boek bij me als alibi voor deze horror.

Maar als je komt opdagen

de pijn vervaagt en ik heb niemand nodig omdat ik weet,

dat we zoals elke nacht allebei zullen verliezen

op zoek naar een kunstmatig paradijs.

Ik ben altijd met vreemden

de stroming leidt naar de zee en ik zou met iedereen meegaan

Van hier tot in de eeuwigheid.

Als de zomer een strand was, was de winter een kazerne

maar het leven bedriegt niet alles is dezelfde huid.

En dat wanneer je verschijnt

de pijn vervaagt en ik heb niemand nodig omdat ik weet,

dat we zoals elke nacht allebei zullen verliezen

op zoek naar een kunstmatig paradijs.

Hoe kan ik je bereiken, om net zoals jij te zijn?

als ik altijd ten oosten van Eden heb gewoond.

Als we, zoals elke nacht, elkaar verliezen,

op zoek naar een onafgesloten paradijs.