Winterschlaf - Donato

They say that things just cannot grow

Beneath the winter snow

Or so I have been told

Die Sonne nicht warm genug, der Schnee kann nicht schmelzen

Und die Wunde platzt immer wieder aus allen Nähten

Egal was er denkt, er denkt immer nur an das eine Mädchen

Und er rennt und rennt durch die Innenstadt um ihr zu begegnen

Träumt von ihr, selbst wenn er wach ist, das bestätigt sein Gefühl

Dass seine Seele gelähmt ist, weil sie ihm fehlt —

Und das ist umso schlimmer wenn er wach wird und sie nicht mehr hier ist

Weil er dann begreift, dass er geträumt hat und sie nicht mehr hier ist

Lange her, aber kein Gras drüber gewachsen

Der Schnee bedeckt das Trümmerfeld, veredelt was die Beiden hatten

Augenlider verkleben, die Bilder bleiben haften

Von der Zeit im Winter, den die Beiden verbrachten

Kann sie nicht waschen, er will seh’n wie ihre Augen lachen

Und hält sie fest, auch wenn er spürt, dass die Bilder verblassen

Er hört die alten Sachen, das Tape dass er aufnahm

Er schläft, sie kehrt zurück, doch geht bei Sonnenaufgang

Er drückt sich fest an das Kissen, er kann sie spüren

Jede Nacht, wenn er träumt ist sie für ne Stunde bei ihm

Die Wahrheit simuliert in ei’m Traum, er kann sie fühlen

Fingerspitzen berühren sich, beide euphorisiert

Und egal wohin er blickt, er sieht immer nur ihr Gesicht

Wie in 'nem Spiegelkabinett, nur das jeder von ihnen zerspringt

Denn er wacht auf, jeden Morgen wenn der Wecker klingelt

Die Erinnerungen bleiben, doch der Rest verschwindet

They say that things just cannot grow

Beneath the winter snow

Or so I have been told

Es ist nicht so dass sie fehlt

Nur dass er diese Leere nicht füllen kann wenn sie geht

Er sitzt betrunken zuhause, kann nichts bewegen

Bewegt sich nur in Erinnerungen, während sie ihren Sommer lebt

Es tut nicht mehr weh

Das Herz erfroren, wie ne Pflanze unter dem Schnee

Regungslos gefangen in Gefühl'n, keiner kann sehn

Dass die Katastrophe beginnt wenn er von ihr träumt, doch sie geht ihren Weg

Und streichelt seinen Kopf wenn er schläft

Vielleicht ist es ja doch nicht zu spät

Er macht sich noch Hoffnung, doch sie geht

Gedankengänge verflochten, was ist Traum — was Realität?

Er fühlt sich wie ein Kind, eingesperrt in einem Gitterbett

Bedrohung riesengroß, dabei tobt hier nur ein Gewitterchen

Aber er spürt die Verbindung nicht, sie ist abgerissen

Tagträume verblassen, wie Wäsche ohne Colourwaschmittel

Sehnsucht gewichen, gewaschene Kissen

Die nicht mehr duften nach eu’ren Nächten in seiner Hütte

Bandsalat im Tape, die Fäden gerissen

Keine Erinnerung ans kleb’rige ficken, der Schweiß ist trocken

Die Gläser in der Spülmaschine, der Lippenstift weggewischt

Es wird noch einen Sommer lang dauern, bis es vergessen ist

Hauptsache der Winter geht, sie ist verschwunden

Und fliegt nach oben, aber er ist hier unten

Sie flüstert ihm in’s Ohr, er kann sie nicht hören

Alles viel zu laut, die Stimme verzerrt

Ihr Gesicht verschwimmt, Erinnerung tot

Lachen erstickt, alles viel zu lang her

Schnee geschmolzen, auch wenn er wollte

Sie hat kein Platz mehr in seinem Herz

Liebe erloschen, Tränen getrocknet

Alles vorbei, nein — er fühlt sie nicht mehr

I still believe in summer days

The seasons always change

And life will find a way

Ze zeggen dat dingen gewoon niet kunnen groeien

Onder de wintersneeuw

Of dat is mij verteld

De zon is niet warm genoeg, de sneeuw kan niet smelten

En de wond barst steeds uit zijn voegen

Wat hij ook denkt, hij denkt alleen aan dat ene meisje

En hij rent en rent naar het centrum om haar te ontmoeten

Dromen over haar ook als hij wakker is, dat bevestigt zijn gevoel

Dat zijn ziel verlamd is omdat hij die niet heeft -

En dat is nog erger als hij wakker wordt en zij er niet meer is

Want dan realiseert hij zich dat hij gedroomd heeft en dat zij er niet meer is

Lang geleden, maar er groeide geen gras over

De sneeuw bedekt het puinveld, veredeld wat de twee hadden

Oogleden plakken aan elkaar, de foto's plakken

Van de tijd in de winter die de twee doorbrachten

Kan haar niet wassen, hij wil zien hoe haar ogen glimlachen

En houdt ze vast, ook als hij voelt dat de beelden vervagen

Hij hoort de oude dingen, de tape die hij heeft gemaakt

Hij slaapt, zij keert terug, maar vertrekt bij zonsopgang

Hij drukt zich stevig tegen het kussen aan, hij kan haar voelen

Elke nacht als hij droomt, is ze een uur bij hem

De waarheid simuleert in een droom, hij kan het voelen

Vingertoppen aanraken, beide euforisch

En waar hij ook kijkt, hij ziet alleen haar gezicht

Net als in een spiegelzaal, versplintert alleen elk van hen

Omdat hij elke ochtend wakker wordt als de wekker gaat

De herinneringen blijven, maar de rest verdwijnt

Ze zeggen dat dingen gewoon niet kunnen groeien

Onder de wintersneeuw

Of dat is mij verteld

Het is niet dat ze vermist is

Alleen kan hij die leegte niet opvullen als ze weggaat

Hij zit dronken thuis, kan niets bewegen

Beweegt alleen in herinneringen terwijl ze haar zomer leeft

Het doet geen pijn meer

Het hart bevroor als een plant onder de sneeuw

Roerloos gevangen in gevoelens, niemand kan het zien

Dat de catastrofe begint als hij van haar droomt, maar dat ze haar eigen weg gaat

En aait over zijn hoofd als hij slaapt

Misschien is het toch nog niet te laat

Hij hoopt nog steeds, maar ze vertrekt

Gedachtengangen met elkaar verweven, wat is een droom - wat is werkelijkheid?

Hij voelt zich als een kind opgesloten in een bed

Grote dreiging, maar hier woedt slechts een klein onweer

Maar hij voelt de verbinding niet, die is verbroken

Dagdromen vervagen als wasgoed zonder kleurwasmiddel

Verlangen weg, gewassen kussens

Ze ruiken niet meer naar je nachten in zijn hut

Tape salade in de tape, de draden gescheurd

Geen herinnering aan de sticky fuck, het zweet is droog

De glazen in de vaatwasser, de lippenstift weggeveegd

Het zal nog een zomer zijn voordat het vergeten is

Het belangrijkste is dat de winter weg is, ze is weg

En vliegt omhoog, maar hij is hier beneden

Ze fluistert in zijn oor, hij kan haar niet horen

Alles veel te hard, de stem vervormd

Haar gezicht vervaagt, het geheugen is dood

Gesmoord gelach, allemaal veel te lang geleden

Sneeuw smolt, zelfs als hij dat wilde

Ze heeft geen plekje meer in zijn hart

De liefde is verdwenen, de tranen zijn opgedroogd

Het is allemaal voorbij, nee - hij voelt haar niet meer

Ik geloof nog steeds in zomerse dagen

De seizoenen veranderen altijd

En het leven zal weg vinden