Ich bin nicht normal - Donato

Lass mich schlafen, wenn ich müde bin

Von mir aus bis es Frühling ist

Spiel nicht den Moralapostel, ich füg mich nicht

Verkneife dir den prüfenden Blick, ich steh über den Dingen

Konventionen im Würgegriff und dann lauf ich davon

Mit der Kapuze im Gesicht wie Profan

Nur weil ich anders bin, bin ich automatisch nicht normal

Zumindest sagst du mir das jedes Mal

Durchbohrst meinen Wagemut mit 'nem stählernen Pfahl

Ich bin nicht paranoid, hol deine Kavallerie, ich laufe davon

Flicke das Loch in meinem Kopf wie zerrissene Jeans, die Blicke lasziv

Komme zurück, minderbemittelt, doch regeneriert, alles Psychologie

Du willst nicht wissen, was mit mir passiert

Verlassener Weg, war dir alles zu viel

Denn ich bin nicht normal

Ich bin nicht normal

Ich bin nicht normal

Lass mich reden, wenn ich reden will

Übertönt von 'nem ewig währenden Regenfilm

Du verteilst die Felle, bevor du den Bären erlegen willst

Dein Abschied tut nicht weh, ich wein‘ Sägespäne in den Regenschirm

Letzter Atemzug, Fata Morgana Selbstvertrauen

Ich lasse Atomschutzbunker sprengen, um 'ne bessere Welt zu bauen

Ich gebe den Druck in der Brust an dich weiter, aber du hältst ihn nicht aus

Und fliehst in die Arme normaler Versager — dabei zerbersten sie auch

Jetzt willst du wissen, was hier so passiert, komm, ich schick dir 'ne Karte

nach Hause

Prägnante Figuren erledigt, ich sehe zu viele Komparsen da draußen

Die Menschen um mich herum haben so vieles, ich muss mir ein Gartenhaus kaufen

Damit ich zu ihnen gehöre, mit besserem Image wie Kinder im Pfadfinderoutfit

Ich werde paranoid, gehe zur Paartherapie, geplanter Termin

Sauber vermerkt im Kalender mit Füllfederhalter, im Garten gespielt

Übergezogene Hülle wie Aal in Aspik, ich hab den Gral nicht verdient

Und ich sterb‘ analog, leb‘ digital, hacke das Ding bis zum Tod

Werd Teil der RGD-Community!

laat me slapen als ik moe ben

Voor mij prima tot het lente is

Speel niet op moreel hoog niveau, ik zal me niet onderwerpen

Onthoud de onderzoekende blik, ik sta boven de dingen

Conventies in een wurggreep en dan ren ik weg

Met de kap op zijn gezicht als profaan

Dat ik anders ben, betekent niet dat ik normaal ben

Dat is tenminste wat je me elke keer vertelt

Je doorboort mijn durf met een stalen staak

Ik ben niet paranoïde, pak je cavalerie, ik ren

Het gat in mijn hoofd repareren als een gescheurde spijkerbroek, het ziet er wellustig uit

Kom terug, kansarm, maar herboren, een en al psychologie

Je wilt niet weten wat er met me gebeurt

Verlaten pad, alles was je te veel

Omdat ik niet normaal ben

ik ben niet normaal

ik ben niet normaal

laat me praten wanneer ik wil praten

Overstemd door een eeuwig laagje regen

Je verdeelt de skins voordat je de beer wilt doden

Je afscheid doet geen pijn, ik huil zaagsel in de paraplu

Laatste adem, luchtspiegeling van zelfvertrouwen

Ik blaas nucleaire schuilplaatsen op om een ​​betere wereld te bouwen

Ik geef de druk in mijn borst aan jou door, maar jij kunt er niet tegen

En je vlucht in de armen van normale verliezers - ze barsten ook in het proces

Nu wil je weten wat hier gebeurt, kom op, ik stuur je een kaartje

thuis

Beknopte karakters gedaan, ik zie te veel extra's die er zijn

De mensen om mij heen hebben zoveel spullen, ik moet een zomerhuis kopen

Zodat ik bij hen hoor, met een beter imago als kinderen in padvindersoutfits

Ik word paranoïde, ga naar relatietherapie, geplande afspraak

Netjes genoteerd in de kalender met een vulpen, gespeeld in de tuin

Overdekte schelp als paling in aspic, ik verdien de graal niet

En ik sterf analoog, leef digitaal, hack het ding tot de dood

Word onderdeel van de RGD-community!