Time Machine - Felix Zenger

The lights of Helsinki, familiar and dormant

A horizontal haze shrinking in the storm

And all displays of affection frowned upon as vain

No other people on this planet quite as proud of all its pain

It’s raining sideways, water’s flooding the highways

Another winter of discontent discontinued

More dark inspired days to leave behind these walls

No re-design will solve what’s predestined in you

But this is where we are and this is where we could belong

As chance would have it, we can inhabit

And reform it all just slightly

A slow progression, no one pushed back

As the invisible hand has now become just that

Inhuman kind, the vilest being

Drowns into a blinding blue

And silent green

Let me step into a time machine

Let me step into a time machine

Now see the lights of Shibuya

Flickering quicker in the dark of night

And the delight’s a destroyer

Every city has its own ten commandments

Its modes of transit and souls in abandon

I deploy a defense to resist it all

Whether pinned to the ground or up against a wall

The concrete, chrome, and I become one

I find it a comfort, provided I’m done

With the hide and the hunt

And the ride and the lump in my throat

Dying for a bump in the road

More tires that smoke, my desire has sunken my boat

Crying for wires and rope

From suppliers of hope, I can’t get an answer

Maybe I should raise a hand to try demand some

Replace retreat with forward advancement

It pays to be distorted, the rewards are handsome

Could have pictured being richer than Richard Branson

Better mention, if we switch, I’m in the kitchen dancing

The picture getting clearer, no need for enhancement

People look like ants, and I am high enough transcend

The walls, the traffic, the minutes, and the laughing

The noise, the caffeine, the cynics, and the massive

Void between ourselves and how we want to be seen

Shibuya give me comfort, let me constantly dream

Inhuman kind, the vilest being

Drowns into a blinding blue

And silent green

Let me step into a time machine

Let me step into a time machine

De lichten van Helsinki, vertrouwd en slapend

Een horizontale waas die kleiner wordt in de storm

En alle uitingen van genegenheid werden als ijdel beschouwd

Geen andere mensen op deze planeet zijn zo trots op al haar pijn

Het regent zijwaarts, het water stroomt over de snelwegen

Weer een winter van ontevredenheid stopgezet

Meer donkere, geïnspireerde dagen om achter deze muren te blijven

Geen enkel nieuw ontwerp lost op wat voorbestemd is in jou

Maar dit is waar we zijn en dit is waar we zouden kunnen thuishoren

Het toeval wil dat we kunnen bewonen

En hervorm het allemaal een beetje

Een langzame progressie, niemand teruggeduwd

Omdat de onzichtbare hand nu precies dat is geworden

Onmenselijke soort, het gemeenste wezen

Verdrinkt in een verblindend blauw

En stil groen

Laat me in een tijdmachine stappen

Laat me in een tijdmachine stappen

Zie nu de lichten van Shibuya

Sneller flikkeren in het donker van de nacht

En het genot is een vernietiger

Elke stad heeft zijn eigen tien geboden

Zijn vervoerswijzen en zielen in de steek

Ik zet een verdediging in om alles te weerstaan

Of het nu aan de grond of tegen een muur is vastgemaakt

Het beton, het chroom en ik worden er een

Ik vind het een troost, als ik maar klaar ben

Met de huid en de jacht

En de rit en de brok in mijn keel

Stervend voor een hobbel op de weg

Meer banden die roken, mijn verlangen heeft mijn boot doen zinken

Huilend om draden en touw

Van leveranciers van hoop krijg ik geen antwoord

Misschien moet ik een hand opsteken om te proberen wat te eisen

Vervang terugtrekken door voorwaartse vooruitgang

Het loont om vervormd te zijn, de beloningen zijn mooi

Had me kunnen voorstellen dat hij rijker was dan Richard Branson

Beter vermelden, als we overstappen, sta ik in de keuken te dansen

Het beeld wordt duidelijker, geen verbetering nodig

Mensen zien eruit als mieren, en ik ben hoog genoeg om te transcenderen

De muren, het verkeer, de minuten en het lachen

Het lawaai, de cafeïne, de cynici en de massa

Leegte tussen onszelf en hoe we gezien willen worden

Shibuya geef me troost, laat me constant dromen

Onmenselijke soort, het gemeenste wezen

Verdrinkt in een verblindend blauw

En stil groen

Laat me in een tijdmachine stappen

Laat me in een tijdmachine stappen