Blue - Distorted Harmony

Airplane crashes bright white cloud

Blue sea turns red, sun falls down

Good things always end before their time

Diamond eyes been shut a while

Soft hair to a brown old straw

Closing the white bag around her

Put her in the ground

Hold me, I can’t stop the tears from falling

Heal me, give me a place to lean on

Pain

Is it just a illusion?

Fear

Lost in my confusion

Lies

There is no place for me

Home

Home is six feet underground

I see the end in everything

I see the end in everything

No matter where, life is unfair, our souls are forgotten

Days come and go, nobody knows just when will it happen

And we spend our time aging

Pain

Just an old broken hour glass

Fear

It’s a mistake, I see her eyes

Shine

A bright light a tunnel dies

Life

It’s a game, the dice don’t lie

I see the end in everything

I see the end in everything

No matter where, life is unfair, our souls are forgotten

Days come and go, nobody knows just when will it happen

Yet we spend our time searching for reasons

Hold me, I can’t stop the tears from falling

Heal me, give me a place to lean on

Vliegtuig crasht heldere witte wolk

Blauwe zee wordt rood, de zon valt naar beneden

Goede dingen eindigen altijd voor hun tijd

Diamanten ogen zijn al een tijdje gesloten

Zacht haar tot een bruin oud stro

De witte tas om haar heen sluiten

Zet haar in de grond

Houd me vast, ik kan de tranen niet stoppen om te vallen

Genees me, geef me een plek om op te leunen

Pijn

Is het slechts een illusie?

Angst

Verdwaald in mijn verwarring

Leugens

Er is geen plaats voor mij

Thuis

Thuis is twee meter onder de grond

Ik zie het einde in alles

Ik zie het einde in alles

Het maakt niet uit waar, het leven is oneerlijk, onze zielen zijn vergeten

Dagen komen en gaan, niemand weet precies wanneer het zal gebeuren

En we brengen onze tijd door met ouder worden

Pijn

Gewoon een oude gebroken zandloper

Angst

Het is een vergissing, ik zie haar ogen

Schijnen

Een fel licht een tunnel sterft

Leven

Het is een spel, de dobbelstenen liegen niet

Ik zie het einde in alles

Ik zie het einde in alles

Het maakt niet uit waar, het leven is oneerlijk, onze zielen zijn vergeten

Dagen komen en gaan, niemand weet precies wanneer het zal gebeuren

Toch besteden we onze tijd aan het zoeken naar redenen

Houd me vast, ik kan de tranen niet stoppen om te vallen

Genees me, geef me een plek om op te leunen