Moderna - Dilaila

Moderna, come l’orizzonte grigio senza colore, senza colore

Moderna, la ventiquattrore degli individui schiacciati

Sulle corriere, nell’illusione

Sulle corriere, nell’illusione di respirare

Moderna, come questo freddo che non accenna a calare tra le persone

L’inverno è l’unica stagione sopravvissuta alla noia

Tra le modelle e le vetrine

Tra le modelle e le vetrine da ammirare

Moderna come questa fretta da cui non riesco a scappare

Vi guardo e non mi so spiegare e non mi so più spiegare

Qual è il confine tra la ragione

Qual è il confine tra la ragione e il male

Città, quale città, città

Città, quale città, città

Città, quale città

Città, quale città

Città, quale città

Città, quale città

Modern, zoals de grijze horizon zonder kleur, zonder kleur

Modern, de 24-uurs koffer van verpletterde individuen

Op de koeriers, in de illusie

Op de bussen, in de illusie van ademen

Modern, zoals deze kou die geen tekenen vertoont van vallen onder mensen

De winter is het enige seizoen dat de verveling heeft overleefd

Tussen de modellen en etalages

Onder de modellen en ramen om te bewonderen

Modern zoals deze haast kan ik niet ontsnappen

Ik kijk naar jou en ik kan mezelf uitleggen en ik kan mezelf niet meer uitleggen

Wat is de grens tussen reden

Wat is de grens tussen rede en kwaad

Stad, welke stad, stad

Stad, welke stad, stad

Stad, welke stad

Stad, welke stad

Stad, welke stad

Stad, welke stad