Sandra - DIED

The wind blew a breeze on her side, cold and blue

While she clicked about on the concrete towards the balustrade

Meeting the Green River each night in secret

Had become a particular fancy she couldn’t come to comprehend

But held to habit, nonetheless, as an impulse without an impulse to combat it

Mechanized to cue

Like the several cordial letters she’d written and scrapped

Because she had nothing left to say to you

Sandra watched the moonrise slowly, mirrored

In the river running by it drowned her mute reflection

Since last springtime, the wanton Ides of March

The fertile treasures of her tender heart had long been heaven spent

And not repaid, for the death of the king didn’t change

The fact that the truth is not merchandise, bought and sold

Nor any longer a warm pair of drunken eyes

Planted in thick skin, rotten root of her love paroled

Finally free, and with nothing left to suffer

Sandra swam the abyss and leaned forward towards the water

The rhythm of her fate, like a timepiece ticking

Rocked her rigidly towards her untimely death

The only witness of the scene, a barter, but a humble man too

Not compromised by his occupation

Said when she gave up her ghost the clouds opened up

And thundered, «don't worry child, I have not forsaken you»

De wind blies een briesje in haar zij, koud en blauw

Terwijl ze op het beton naar de balustrade klikte

Elke avond in het geheim de Green River ontmoeten

Was een bijzondere fantasie geworden die ze niet kon begrijpen

Maar vastgehouden aan gewoonte, niettemin als een impuls zonder een impuls om het te bestrijden

Gemechaniseerd om te cue

Zoals de verschillende hartelijke brieven die ze had geschreven en geschrapt

Omdat ze je niets meer te zeggen had

Sandra zag de maan langzaam opkomen, gespiegeld

In de stromende rivier verdronk het haar stomme spiegelbeeld

Sinds afgelopen lente, de moedwillige Ides van maart

De vruchtbare schatten van haar tedere hart waren al lang aan de hemel besteed

En niet terugbetaald, want de dood van de koning veranderde niet

Het feit dat de waarheid geen koopwaar is, gekocht en verkocht

Ook niet langer een warm paar dronken ogen

Geplant in een dikke huid, rotte wortel van haar liefde voorwaardelijk vrijgelaten

Eindelijk vrij en niets meer te lijden

Sandra zwom de afgrond in en leunde voorover naar het water

Het ritme van haar lot, als een tikkend uurwerk

wiegde haar stijf naar haar vroegtijdige dood

De enige getuige van de scène, een ruilhandel, maar ook een nederige man

Niet gecompromitteerd door zijn beroep

Zei dat toen ze haar geest opgaf, de wolken opengingen

En donderde, «maak je geen zorgen kind, ik heb je niet in de steek gelaten»