Beneath - Die Sektor

There is no bottom, no end to the abyss

One by one through the gates, a toll to exist

Each one is balanced in the way a pulse stops

You can feel them strip away, even the faintest heart

Can’t hold my thoughts or my tears together in the end

Still here alone.

Crushed against the vaults of heaven

In the dark your face, the taste of every drop I spill

Resign my flesh to be scarred by the chains of hell

Once again I step into the unknown

This is the road that must be walked alone

There’s nothing here to break my fall

And I want this, I need this

Still tangled in this lucid dream of our existence

The loudest voices say the exit is an entrance

Just an ugly portrait, I turn away to my illusions

So reap the jagged consequences of your solution

Er is geen bodem, geen einde aan de afgrond

Eén voor één door de poorten, een tol die moet bestaan

Elk is uitgebalanceerd zoals een hartslag stopt

Je kunt ze voelen wegtrekken, zelfs het zwakste hart

Kan mijn gedachten of mijn tranen uiteindelijk niet bij elkaar houden

Nog steeds hier alleen.

Verpletterd tegen de gewelven van de hemel

In het donker je gezicht, de smaak van elke druppel die ik mors

Leg mijn vlees neer om te worden getekend door de ketenen van de hel

Opnieuw stap ik in het onbekende

Dit is de weg die alleen moet worden bewandeld

Er is hier niets om mijn val te breken

En ik wil dit, ik heb dit nodig

Nog steeds verstrikt in deze lucide droom van ons bestaan

De luidste stemmen zeggen dat de uitgang een ingang is

Gewoon een lelijk portret, ik wend me af naar mijn illusies

Pluk dus de scherpe gevolgen van uw oplossing