Стадион - DИАСПОРА

Этот город, словно стадион с пустыми трибунами.

В ночное время освещённый звёздами, лунами.

Уже отключен звук, в мониторах не слышно голос.

Чуть приглушённый свет, летим на полной скорости.

Всё равно кто играет: Амкар, Сибирь, Спартак, Зенит.

Очутись там, просто взгляни,

Насколько прекрасен мир под призмами манящих улиц.

Там, где одно слово вмиг превращается в пулю.

А тут людей уже давно поделили на классы:

Партер, V.I.P.

места, обычная масса.

И кто-то этим заправляет, с понтом организатор.

И стоя за стеклом, жадно считает зарплату.

И что нам остаётся?

Быть элементами шоу?

Не знаю, как для вас, но для меня этот вопрос решён.

Я не намерен ждать, что же там будет в конце.

Хватаю микрофон и делаю там свой концерт.

Ночь.

Скорость.

Полупустой город.

Яркие витрины.

Жёлтые светофоры.

В салоне чёткое музло прямо с девяностых.

Навсегда в сердце, родом из Бронкса.

Ночь.

Скорость.

Полупустой город.

Яркие витрины.

Жёлтые светофоры.

Пока мой стадион спит, есть о чём подумать.

Ночь.

Скорость.

Пустые трибуны.

Снег покрывает город, погоны мёрзнут

В ожидании тёплой погоды, приподняв ворот.

Их кормят те, кто превышает скорость

Или на автопилоте до дома, нарушает правила.

Стадион в ожидании включает ночные огни.

От площади до жилмассива кто-то не находит пути.

На мониторе Mobb Deep, девяносто пятого клип.

Встряхнули, как следует Квинс.

Холодом скованный Сиб, Чел стрит, Васхнил.

Это прямой эфир.

Над НСК туман или дым?

Мимо машин, мимо тех, кому помог кофеин.

Кто не залип под бит и так же любит уличный стиль.

Это как молотов коктейль, поджигай фитиль.

Пусть будет повод колесить по стадиону судьбы.

Всё будет правильно, ведь я уже знаю рецепт.

Хватаю микрофон и делаю там свой концерт.

Ночь.

Скорость.

Полупустой город.

Яркие витрины.

Жёлтые светофоры.

В салоне чёткое музло прямо с девяностых.

Навсегда в сердце, родом из Бронкса.

Ночь.

Скорость.

Полупустой город.

Яркие витрины.

Жёлтые светофоры.

Пока мой стадион спит, есть о чём подумать.

Ночь.

Скорость.

Пустые трибуны.

Deze stad is als een stadion met lege tribunes.

'S Nachts, verlicht door sterren, manen.

Het geluid is al gedempt, de stem is niet te horen in de monitoren.

Licht gedimd licht vliegen we op volle snelheid.

Het maakt niet uit wie er speelt: Amkar, Siberia, Spartak, Zenit.

Kom daar, kijk maar

Hoe mooi is de wereld onder het prisma van verleidelijke straten.

Waar één woord in één klap verandert in een kogel.

En hier zijn mensen al lang in klassen verdeeld:

Parterre, VIP

plaatsen, de gebruikelijke massa.

En iemand heeft de leiding, met een show van de organisator.

En achter het glas staan, gretig het salaris tellen.

En wat blijft er voor ons over?

Deel uitmaken van de show?

Ik weet niets over u, maar voor mij is dit probleem opgelost.

Ik ben niet van plan om af te wachten wat er uiteindelijk gaat gebeuren.

Ik pak een microfoon en geef daar mijn concert.

Nacht.

Snelheid.

Half lege stad.

Heldere ramen.

Gele verkeerslichten.

In de cabine hangt een duidelijke muzlo rechtstreeks uit de jaren negentig.

Voor altijd in mijn hart, oorspronkelijk uit de Bronx.

Nacht.

Snelheid.

Half lege stad.

Heldere ramen.

Gele verkeerslichten.

Terwijl mijn stadion slaapt, is er iets om over na te denken.

Nacht.

Snelheid.

Lege stands.

Sneeuw bedekt de stad, schouderbanden bevriezen

In afwachting van warm weer de kraag optillen.

Ze worden gevoed door degenen die de snelheidslimiet overschrijden

Of op de automatische piloot naar huis, de regels overtreden.

In afwachting doet het stadion de nachtverlichting aan.

Van het plein naar de woonwijk, iemand vindt geen weg.

Op de Mobb Deep-monitor, de vijfennegentigste clip.

Schud het zoals Queens zou moeten doen.

Koud gebonden Sib, Chel Street, Vaskhnil.

Dit is een live-uitzending.

Mist of rook boven de NSC?

Voorbij auto's, voorbij die geholpen door cafeïne.

Wie houdt niet vast aan de beat en houdt ook van streetstyle.

Het is als een molotovcocktail, steek de lont aan.

Laat er een reden zijn om door het stadion van het lot te reizen.

Alles komt goed, want ik ken het recept al.

Ik pak een microfoon en geef daar mijn concert.

Nacht.

Snelheid.

Half lege stad.

Heldere ramen.

Gele verkeerslichten.

In de cabine hangt een duidelijke muzlo rechtstreeks uit de jaren negentig.

Voor altijd in mijn hart, oorspronkelijk uit de Bronx.

Nacht.

Snelheid.

Half lege stad.

Heldere ramen.

Gele verkeerslichten.

Terwijl mijn stadion slaapt, is er iets om over na te denken.

Nacht.

Snelheid.

Lege stands.