Pesadelo Real - BCK, Devil

Fazia um tempo que eu não escrevia

Poesia com primazia, não abria o portal da mente

Despertador, que me deu bom dia

Caí na água fria e tomei um café quente

Eu tava naquela sintonia, que não se sente todo dia

Onde o pensamento encontra-se a frente

Esqueci até os problemas e merdas do sistema

Que o tempo todo quer foder a gente

Rolando «o próximo episódio» buscando meu lugar no pódio

Bolando um plano com os manos, borbulhando ideias, pronto pra compor

Ali um guerreiro se criava, e um plano que iniciava

Celebrando o rap com um mic duas mina do lado propagando o amor

To decidido e pronto pra acordar de verdade

Me esquivar de falsidade, me sentir mais à vontade

Pra realizar os meus planos, fazer o que eu queria, curtir os meus dias

Com mais poesia, sem zelo, graças a deus que eu fugi desse pesadelo

Que é a prisão, pensamento que nos encarcera

Presente na atmosfera, nos polui e nos degenera

Tire as cordinhas dos ombros, se levante dos escombros

Porque o tempo ta aí, voando e não nos espera!

Um ano depois me reuni, com mais dois mano é isso aí

Os sons que cês podem ouvir, pode crer que é tudo verdade

Entre as quedas necessárias, as dores e represálias

O amor é o que nos move daqui pra eternidade!

(Alexandre Devil)

O pesadelo só começa quando a gente acorda

Tua opinião relata só o que a incomoda

Tua visão é perspicaz, mas a ideia é torta

Que esse verso ressuscite tua mente morta

Fazendo amor em Poesia, celebrando a mim mesmo

Se eu não me contradisser tudo isso seria a esmo

Fazer rap anestesia a angustia da dor que eu vejo

E cada por do sol e a mesma morte que eu revejo

Mentes limitadas tentando filosofar

Dores mal curadas renascem pra assombrar

Tentam matar a arte, eu sigo celebrando a vida

Só a morte é de verdade pra uma mente esquisita

Condenado a Liberdade na imensa prisão sem muros

Retardam a realidade vivem em passados futuros

Poder traz felicidade pros covardes inseguros

A doença mental que envenena até os mais puros

Se apegar ao que é real é uma batalha perdida

Se só o que vejo existir a minha alma tá fudida

A poesia marginal segue queimando toda intriga

A insanidade presente do inicio ao fim da briga

O nada criador me liberta, Verde que te quero verde

O médico e o monstro, sempre alerta

Sai da reta, sou meu deus e meu diabo então não treta

Que de olhos fechados a consciência não desperta

O foda é que todos precisam ser livres pra que eu seja também

Mas preferem ter mentes medíocres, algo que não me convém

Buscam sempre o que não tem, tanto o mal quanto o bem

To caminhando pelo infinito e ainda querendo ir muito além

(Lucas Jonsu)

Penso e pratico, o infinito me consome

Como pode o carnaval acabar com um simples homem

A vontade de vencer não me impede de desistir

Largar o trampo de lado e para as ilhas sumir

Vou assumir, morre mais rápido um ser linguarudo

Fico quieto na minha, produzindo no meu mundo

Um poeta repentista que quer afastar o mal

Perdem a mente e a noção que nosso planeta está um caos

E eu sigo, mas já não tem jeito

Fico mais feliz quando os pássaros vejo

Andando descalço, sombra e água fresca

Saúde pra vista, observar que seria bom uma vida besta

Sem carro nas ruas eu de bike viajando

Andando nas trilhas, veja como eu to ficando

Com a mente aberta clássicos gravando

Eu só me sinto melhor entre batidas e planos

Fica leve o mundo é sujo, se o foco é money trabalhe muito

Essa é a visão dos astutos, por que seria diferente?

Faço rima, fico bem, deixe a arte abrir a sua mente

Não tem água e nem detergente, quem vai salvar os doentes?

Nesse tempo de agonia meu coroa já dizia

«malandro que é malandro não deixa louça na pia»

É porque problema não se cria

Se aparecer a gente briga, porque a paz é a saída

Quero só cuidar da minha vida

Ultimamente cada verso deferido é uma visão de cria

Concentro energias boas pra compor um rap raiz

O grande sonho da maioria é ter uma vida feliz

Het is alweer een tijdje geleden dat ik schreef

Poëzie met voorrang, het heeft de geestsportal niet geopend

Wekker, die gaf me goedemorgen

Ik viel in het koude water en dronk een warme koffie

Ik was in dat deuntje, dat voel je niet elke dag

Waar het denken in het verschiet ligt

Ik vergat zelfs de problemen van het systeem en shit

Die ons de hele tijd wil neuken

Rollend op «de volgende aflevering» op zoek naar mijn plek op het podium

Samen met de broeders een plan maken, ideeën opborrelen, klaar om te componeren

Daar werd een krijger gemaakt en een plan dat begon

Rap vieren met een microfoon twee mijn aan de zijkant die liefde propageert

Besloten en klaar om echt wakker te worden

Valsheid vermijden, meer op je gemak voelen

Om mijn plannen uit te voeren, te doen wat ik wilde, geniet van mijn dagen

Met meer poëzie, zonder ijver, godzijdank ben ik weggelopen uit deze nachtmerrie

Wat is gevangenis, een gedachte die ons gevangen houdt?

Aanwezig in de atmosfeer, het vervuilt en degenereert ons

Haal de touwtjes van je schouders, sta op van het puin

Omdat de tijd er is, vliegen en niet op ons wachten!

Een jaar later kwam ik bij elkaar, met nog twee broers, that's it

De geluiden die je kunt horen, geloof me, het is allemaal waar

Onder de noodzakelijke valpartijen, de pijn en represailles

 Liefde is wat ons van hier naar de eeuwigheid brengt!

(Alexander Duivel)

De nachtmerrie begint pas als we wakker worden

Je mening geeft alleen weer wat je dwars zit

Je visie is inzichtelijk, maar het idee is scheef

Moge dit vers je dode geest doen herrijzen

De liefde bedrijven in Poëzie, mezelf vieren

Als ik mezelf niet zou tegenspreken, zou dit allemaal voor niets zijn

Rap verdooft de angst van de pijn die ik zie

En elke zonsondergang is dezelfde dood die ik weer zie

Beperkte geesten die proberen te filosoferen

Pijnen die slecht zijn genezen, worden herboren om te achtervolgen

Ze proberen de kunst te doden, ik blijf het leven vieren

Alleen de dood is echt voor een rare geest

Veroordeeld tot vrijheid in een enorme gevangenis zonder muren

Ze vertragen de realiteit live in toekomstige verledens

Macht brengt geluk aan onzekere lafaards

De geestesziekte die zelfs de zuiverste vergiftigt

Vasthouden aan wat echt is, is een verloren strijd

Als alleen bestaat wat ik zie, mijn ziel is naar de klote

Marginale poëzie blijft alle intriges verbranden

De waanzin die aanwezig is van het begin tot het einde van het gevecht

Het creatieve niets maakt me vrij, Groen, ik wil je groen

De dokter is het monster, altijd alert

Ga uit de weg, ik ben mijn god en mijn duivel dus vecht niet

Dat met gesloten ogen het geweten niet wakker wordt

De fuck is dat iedereen vrij moet zijn, zodat ik dat ook kan zijn

Maar ze hebben liever een middelmatige geest, iets wat niet bij mij past

Ze zoeken altijd naar wat ze niet hebben, zowel de slechte als de goede

Om door het oneindige te lopen en toch veel verder te willen gaan

(Lucas Jonsu)

Ik denk en oefen, de oneindigheid vreet me op

Hoe kan carnaval eindigen bij een simpele man?

De bereidheid om te winnen weerhoudt me er niet van om op te geven

Zet de baan opzij en laat de eilanden verdwijnen

Ik neem aan dat een spraakzaam wezen sneller sterft

Ik blijf stil in mijn eigen wereld, produceer in mijn wereld

Een plotselinge dichter die het kwaad wil afweren

Ze verliezen hun verstand en het idee dat onze planeet in chaos verkeert

En ik volg, maar er is geen manier

Ik ben het gelukkigst als de vogels die ik zie

Lopen op blote voeten, schaduw en zoet water

Gezondheid voor de ogen, merk op dat een dwaas leven goed zou zijn

Geen auto op straat, ik fiets op reis

Lopend op de paden, kijk hoe het met me gaat

Met een open geest klassiekers opnemen

Ik voel me gewoon beter tussen beats en plannen

Doe het rustig aan, de wereld is vies, als de focus op geld ligt, werk dan hard

Dit is de mening van de scherpzinnige, waarom zou het anders zijn?

Ik rijm, ik zie er goed uit, laat kunst je geest openen

Er is geen water of wasmiddel, wie zal de patiënten redden?

In deze tijd van doodsangst zei mijn kroon al

«boef die een schurk is, laat geen borden in de gootsteen staan»

Het is omdat er geen probleem wordt gecreëerd

Als we vechten, want vrede is de output

Ik wil gewoon voor mijn leven zorgen

De laatste tijd is elk uitgesteld vers een visie op de schepping

Ik richt mijn energie op het componeren van een root-rap

De grootste droom van de meesten is om een ​​gelukkig leven te hebben