Descanso -

Infiéis cortes crus no FL, ressonância

Nem sempre primeira instância

Mas logo que alcança

Quem presta atenção percebe e segue

Onde cegos guiam cegos, fecho os olhos, penso preces

E que a pressa não me pegue

Se maus perguntarem, negue

Proteja os seus de fato

Parece que o escalpelaram, tamanha falta de tato

Tantas palavras sem ato

Cansei de tentar entender pra onde é que isso tem me levado

Componho se tô cansado, me desfaço no mesmo cansaço

Algo de dentro assim, intrínseco no que eu faço

Importante só pra mim

Só os calos nas mãos podem ser íntimos aos traços

A vida tropeça, coberta pelas traças

Imagens gastas de taças e garrafas

A ânsia me caça, prepara e executa

Um gole de cicuta e os circuitos desligam

«Me escuta», diz meu eu mais baixo, perto do chão

Profana muito, adepto da sensação

«Me conduza», diz meu eu mais alto

Muito confuso nessa selva tão bruta

De concreto

Não sei se me presto à acreditar em utopias

Sinto o peso do cansaço outro dia, sem saída

O que precede a alma e o seus encantos torpes

O peso do real e a sua concretude ilude

O que entope é esse tempo rude

Fugi pra temperar o azar com a sorte

Demoro muito pra estancar o corte

A ilusão ainda causa a minha morte

Espero muito, penso demais

Degolado por quimeras que me assombram em minhas janelas

E conversam sobre belas poesias e conexões pineais

Eu sei o que me prende

O seu gosto me rende

O que te compra, me vende

Você Pinochet, eu Salvador Allende

Minha cosmogonia, a sua agonia

O que te afasta de mim é a sua teofobia

Os princípios básicos da minha insônia

Os limites clássicos la vida erronêa

Minha sede, meu descanso

Meu descaso, meu balanço

Viver pra sentir o que eu nunca alcanço

Ongelovigen rauwe sneden in FL, resonantie

niet altijd in eerste aanleg

Maar zodra je bereikt

Wie oplet, merkt op en volgt

Waar blinden de blinden leiden, sluit ik mijn ogen, denk ik gebeden

En dat de drukte me niet te pakken krijgt

Als slechteriken erom vragen, ontken het dan

Bescherm de uwe

Het lijkt erop dat ze hem hebben gescalpeerd, zo'n gebrek aan tact

Zoveel woorden zonder daad

Ik ben het beu om te proberen te begrijpen waar dit me heeft gebracht

Ik componeer als ik moe ben, ik breek in dezelfde vermoeidheid

Iets van binnenuit, inherent aan wat ik doe

alleen belangrijk voor mij

Alleen het eelt op de handen kan intiem zijn met de gelaatstrekken

Het leven struikelt, bedekt door motten

Versleten afbeeldingen van kommen en flessen

Angst achtervolgt me, bereidt voor en voert uit

Een slok hemlock en de circuits vallen stil

«Luister naar me», zegt mijn lagere zelf, dicht bij de grond

Zeer profaan, bedreven in sensatie

«Leid mij», zegt mijn hoogste zelf

Zeer verward in deze wilde jungle

Van beton

Ik weet niet of ik mezelf leent om in utopieën te geloven

Ik voel de last van vermoeidheid onlangs, zonder uitweg

Wat voorafgaat aan de ziel en haar gemene charmes

Het gewicht van de werkelijkheid en de concreetheid ervan ontgaat

Wat verstopt raakt, is dit ruige weer

Ik ben weggelopen om pech met geluk te temperen

Het kost me veel tijd om de snee te stoppen

De illusie veroorzaakt nog steeds mijn dood

Ik hoop te veel, ik denk te veel

Afgesneden door hersenschimmen die me achtervolgen in mijn ramen

En ze praten over mooie poëzie en connecties met de pijnappelklier

Ik weet wat me vasthoudt

Je smaak geeft zich over aan mij

Wat jou koopt, verkoopt mij

Jij Pinochet, ik Salvador Allende

Mijn kosmogonie, jouw lijdensweg

Wat je bij mij weghoudt, is je theofobie

De basisprincipes van mijn slapeloosheid

De klassieke grenzen van het verkeerde leven

Mijn dorst, mijn rust

Mijn verwaarlozing, mijn evenwicht

Leef om te voelen wat ik nooit bereik